Ik heb een kamer gevonden (deel 1) – Geluk

Dinsdagavond, ik lig lekker in mijn bedje. Plots hoor ik wat! Wat hoor ik nou… rillingen lopen over mijn lijf. Het zal toch niet? Nee, het kan niet…toch? Heb ik dat! Ga ik eens op tijd naar mijn nestje, omdat ik echt te weinig nachtrust gehad heb. Gaat de telefoon van mijn moeder af, niemand die het hoort! Dan zal ik dan toch mijn lekker warme zachte nestje uit moeten, de confrontatie met de kou ik mijn kamer aan moeten gaan, vervolgens de deur openen, naar beneden moeten rennen en dan… hopelijk dan nog op tijd zijn om de telefoon op te nemen en het buitenadem moeten beantwoorden.
Ik sprint met spijt mijn bedje uit, ren naar beneden, volg het geluid van de ringtone en neem op. Een stem aan de andere kant van de lijn spreekt mij toe. Gegevens van mij vliegen om de oren: Logopedie, kamernet, advertentie, zoekend, 18 jaar…. ja ik was de gene die ze zocht. Zoek ik nog steeds een kamer? Ja, hopeloos dat ik ben, ik zoek nog steeds een kamer en ik hoop er zo snel mogelijk eentje te vinden.
Als gauw blijkt de stem aan de andere kant van de telefoon een kamer vrij te hebben voor mij, we bespreken wat details en spreken af dat ik haar over een paar minuten nog even terug zou bellen voor een afspraak te maken en uit te vissen of ik het wel wil. Zij kon ondertussen iemand anders bellen voor nog een kamer die vrij was.
Een paar minuten later na wat pogingen om te bellen, werd ik weer gebeld. Weer die stem, ja ik was eruit, ik wil wel langs komen voor een kijkje en ja woensdagmiddag komt me goed uit. De jongen voor de andere kamer zou dan ook komen kijken, twee vliegen in een klap! Mooi toch. Na nog wat geschiedenis van mijn toekomstige huisgenoten gekregen te hebben bellen we af.

Woensdagochtend, snel mijn nestje uit. Ik had me toch bijna verslapen! Het was half 10 en om 10.49 moet ik de trein in Venlo richting Eindhoven halen. Alles loopt vlekkeloos, ik ben te vroeg voor de trein en lekker op tijd op Utrecht CS om vervolgens daar de bus richting Amersfoort te hebben. Deze zal ook te Zeist stoppen. Na de eerste kruispunt in de bebouwde kom van Zeist uitstappen. Dat moet ik, dus doe ik dat ook. Jaha de kamer is in Zeist! Ik stap uit, haal de routebeschrijving die ik de vorige avond gekregen heb uit mijn tas en loop ram verkeerd. Hup terug ander ZEISTraatje uit proberen. Verkeerd, laatste hoop, andere route. Ja ik heb beet! Een fietspad waar geen automobilisten kunnen komen met hun auto. Ik loop en loop. Ik geloof dat ik verkeerd zit… Maar ik loop door, uiteindelijk komt er een naam op een straatbordje me bekend voor. Ja, ik sta nu hier, maar wat nu? Laat ik maar oversteken, dat is nog fietspad en het was aan een fietspad waar ik moet wezen. Langzaam zie ik dat ik in de juiste straat ben beland. Ja! Ik heb het gevonden! Een huis achter een tuin overwoekerd met kruipplanten en wat coniferen. Ja dat is hem! Ik loop richting de deur, ik trek aan het antieke belletje en er wordt open gedaan…. Ik wordt binnen gelaten en als eerste krijg ik de kamer op de beneden verdieping te zien. Het zag er niet perfect uit, maar oh oh oh een lijst aan het plafond, oog verblindend! Daarna mag ik het steile trapje volgen naar de 1e etage. Ik krijg twee kamers te zien, maar mijn hart gaat toch naar de kamer beneden. Een gesprek in een van de kamers boven, alles wat we moeten weten, wordt op ons afgevuurd, van draadloos internet met kabels tot de geschiedenis van het huis. Ja, er zijn mensen in overleden, veel waarschijnlijk. Ik hoop maar niet dat het spookt! Een paar minuten later (waarschijnlijk 2 uur later) hebben wij het allemaal opgeslagen ergens in het grijze geval bovenin je schedel. Ze wijst ons een kortere weg naar de bus (het blijkt dat ik toch nog een langere route gelopen heb, dan de langere route die ze beschreven had) en verhip, daar stonden we te wachten op bus ik-ben-zijn-nummer-vergeten. Na besprekend over de kamer reizen, mijn toekomstige huis genoot en ik naar Utrecht CS, vervolgens naar Den Bosch samen en we eindigen ons gesprek met natuurkunde leraren en tosti’s bakken in de natuurkunde les, nadat we al heel wat andere dingen besproken hebben. We nemen afscheid en ik ga verder richting Eindhoven- Venlo- naar het boerengat waar mijn ouders wonen. Niet veel later na mijn aankomst, bel ik naar de mevrouw om te zeggen dat ik de kamer wilt hebben. De kamer beneden wordt van mij….