Instinct, van regisseur John Turtletaub

Gisteravond had ik geen idee wat ik op de tv ging bekijken, ik zapte wat rond en vond een film op net 5, instinct heette de film. Ik had geen idee waar de film over ging en ik had geen idee of het een leuke film zou zijn, maar ik besloot het maar te gaan bekijken. Ik heb er zeker geen spijt van gekregen om deze film te gaan kijken. Integendeel ik vond het een super film.

Het ging over de antropoloog Ethan Powell, die naar de jungle vertrok om gorilla’s in het wild te bestuderen. Hij verdween twee jaar in de jungle. In die twee jaar is hij heel langzaam bij de groep gorilla’s gaan horen, hij werd een van de familie. Tot op een gegeven moment jagers het oerwoud in kwamen, die het spoor dat Ethan per ongelijk achtergelaten had, gevolg hadden. Toen de jagers de groep gorilla’s gevonden had, begonnen ze er op los te schieten, de gorilla’s vluchtten, maar velen van hun werden toch nog geraakt. Ethan was zo kwaad dat hij de jagers aanviel met een stok, waarmee hij er flink oplos sloeg. Ethan won het niet, algauw hadden de jagers hem neer geschoten en Ethan kon geen kant meer op. Daar kwam de baas van de groep aan, de zilverrug gorilla, hij viel de jagers aan en de jagers schoten hem dood.
Ethan werd in een gevangenis gestopt ergens in Afrika en later werd hij terug gebracht naar de V.S. om daar in de Harmony Bay opgesloten tussen andere psychiatrische ‘gevallen’ te worden. Op het vliegveld ging het nog even mis, er was een alarm geluidje en daar kon Ethan niet tegen. Hij werd er agressief van en begon er oplos te slaan, maar later kregen de bewakers hem toch nog onder controle.
Theo Caulder is een psycholoog en hij las over Ethan. Hij wilde Ethan aan de praat krijgen, aangezien Ethan al die tijd nog geen één woord gezegd had. Het lukte Theo om Ethan aan de praat te krijgen. Theo krijgt een hele wijze les geleerd door Ethan. Wij denken dat we vrij zijn en alles onder controle hebben, maar dat is niet zo. Onze cultuur heeft er voor gezorgd dat we niet meer vrij zijn, we moeten ons maar aan tijden en regels houden, is dat vrij zijn? We hebben helemaal geen controle over onze eigen leven. Vrijheid en controle is een illusie.
Theo probeert Ethan te helpen om hem vrij te krijgen, maar het lukt hem niet. Theo mag op een gegeven moment niet meer werken op Harmony Bay en hij kan Ethan niet meer redden. Als hij nog een keer terug komt om met Ethan te praten, blijkt Ethan ontsnapt te zijn. Met een pen die Ethan van Theo gepikt had heeft hij de bevestiging van het raam aan de muur los zien te krijgen en is via het raam gevlucht. Ethan heeft voor Theo wel een briefje achter gelaten, niemand begreep de boodschap, behalve Theo. Ethan is weer naar de jungle gevlucht. Een ‘happy end’ dus.

Het was echt een mooie film, ik raad het iedereen aan om deze film te bekijken het is echt de moeite waard. Maar wat ik het mooiste aan deze film vind is denk ik toch wel de boodschap dat vrijheid en controle een illusie is. Want waar zijn we nou vrij in? We moeten ons aan tijden en regeltjes houden. We hebben helemaal geen controle over alles, dat kan ook niet. Tijdens onze ontwikkeling zijn we de vrijheid kwijt geraakt. Waarom voeren we oorlogen om vrijheid in een land terug te brengen? Na zo’n oorlog zijn de mensen nog niet vrij. Ik zeg niet dat onze bevrijdingsactie niet ergens goed voor is, het levert misschien wel een verbetering in de levensomstandigheden van die mensen die ‘bevrijd’ worden op. Maar we zijn gevangen in onze eigen cultuur, we hebben onze vrijheid verloren.
De film geeft me stof om over na te denken, dat vind ik wel leuk.

Reef die zeilen! We komen er aan!

Nog 5 dagen te gaan en dan ben ik piraat in opleiding. Zondag is mijn eerste les zeilen voor mijn CWO1 –diploma. De opleiding bestaat uit 3 Zondagen achtereen zeilen van 10.00 uur tot 17.00 uur. Een paar weken geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met het zeilen. Met school konden we ons opgeven voor 3 dagen zeilen en dat was zeker wel geslaagd. Alles wat me bezig hield viel als een blok van me af. Ik voelde me vrij en ontspannen, toen we aan het varen waren, het kon maar niet lang genoeg duren. Vanaf dat moment besloot ik vaker wilde gaan zeilen.

Ik wil netzo als Jack Sparrow worden, maar dan in vrouwelijke persoon en iets eerlijker. Een piraat op mijn eigen Black Pearl. Dat wordt lang wachten dus. Eerst maar eens dierenarts worden en dan zie ik wel verder. Ik hoef niet zo’n dure boot te hebben als de echte ‘Black Pearl’, geef mij maar een Tirion 21 van 18.000+ nog iets dan ben ik al tevreden.
Voordat ik de zeilboot aanschaf moet ik wel een auto hebben, wil ik dat ding overal ter water kunnen laten. Maar als ik dat eenmaal heb dan ben ik ‘Kapitein Roma, Piraat van de Hollandse Meren, Kapitein van de ‘Black Pearl’’. Iedereen vreest voor mij, omdat ik niet de snelste boot heb en geheel geen schepen kaap en me geheel aan de regels hou. De grootst angst, die ik bij mensen oproep is toch nog steeds, denk ik, dat ik helemaal niet gewelddadig ben. Ja, vliegen doe ik wel kwaad als ze me irriteren. Maar mensen totaal niet. Ik ben niet opzoek naar schatten, want alles wat me lief is noem ik al schatten en dat heb ik al.

Kortom, I’m gonna be a bad Pirate, een te goede piraat van deze wereld dus een slechte piraat en ja piraten zijn toch slecht? Zo ziet je maar weer, dat slecht ook goed kan zijn, het is maar hoe je het bekijkt.
In de Toekomst wil ik dus: ‘Kapitein Roma, Piraat van de Hollandse Meren, Kapitein van de ‘Black Pearl’’ genoemd worden, ik zou zeggen begin er al vast aan te wennen en noem me alvast zo, want als ik straks mijn CWO 1 –diploma heb en je noemt me niet zo, dan ga ik je kielhalen onder de kiel van mijn toekomstige ‘Black Pearl’ (grapje).

Gegroet,
uw Kapitein Roma, Piraat van de Hollandse Meren, Kapitein van de ‘Black Pearl’

Music was my first love

Music
Music was my first love
And it will be my last
Music of the future
And music of the past

To live without my music
Would be impossible to do
In this world of troubles
My music pulls me through

Dit liedje van John Miles past helemaal bij mij, vind ik. Muziek heeft namelijk een hele speciale rol in mijn leven. Ik sta op met muziek, ik luister muziek op de fiets naar school of werk, ik luister altijd muziek zodra ik er de kans voor heb. In de tussentijd spookt er altijd wel een liedje door mijn koppie heen. Kortom ik leef op muziek.

Muziek was inderdaad mijn eerste liefde samen met de liefde van de dieren en de natuur. Ik maak zelf al muziek, vanaf een zeer jonge leeftijd. Ik kan echt niet meer zonder muziek leven, ik zou niet eens weten hoe dat moet. To live without my music is impossible to do.
In this world of troubles, my music pulls me through. Totaal waar, als ik me verdrietig voel, gestresst ben of het even niet meer zie zitten dan is muziek er altijd om me te troosten of tot rust te brengen.

Ik ben fan van een bepaalde band (GEM), veel mensen in mijn omgeving vragen zich af wat ik er zo leuk aan vind. Ik heb zelf heel lang nagedacht aan de juiste woorden voor wat deze band voor mij betekend. Uiteindelijk ben ik er bijna helemaal in geslaagd om het onderwoorden te brengen. Laat ik het eens proberen onderwoorden te brengen.
Zie de muziek als een warme zachte deken. Als ik het koud heb, verwarmt het me. Als ik verdrietig ben, kan ik lekker in de deken schuilen. Het deken geeft me een vertrouwd gevoel als ik op plaatsen ben, waar ik nog nooit geweest ben. Het deken geeft me zelfvertrouwen en beschermt me als een schild om me heen. Ik kan het niet beter onderwoorden brengen, dan dit. De zang en de muziek zijn de draden die samen een deken (GEM) vormen.
Het klinkt allemaal erg gek, maar dat is wat ik voel. Voor sommige mensen lijkt het is sprookje, voor mij is het de realiteit.

Toevallig?

Je hoort het steeds vaker, het woord toeval en alle woorden die er mee te maken hebben. "Heey! Wat toevallig dat je me belt, ik wilde je net gaan bellen." "Wat toevallig dat ik je hier tegen kom." Zo ken je er zelf vast en zeker meer van die voorbeelden. Maar wat is toeval eigenlijk?

Laat ik eerst mijn roodoranje Wolters Nederlands ster woordenboek het 2e druk in de nieuwe spelling, voor me nemen. Als ik bij het door mij bedoelde woord toeval kijk, zie ik de volgende beschrijving staan: onvoorzien geval, onberekenbare gebeuren. Kortom als iets gebeurt wat men niet verwacht had, dan spreek men van toeval.

Nou moet ik bekennen dat ik niet in het woord toeval geloof. Het klinkt vreemd, maar ik zal het proberen uit te leggen, waarom ik er niet in geloof. Toeval is een onvoorzien geval, men verwacht iets niet, maar het gebeurt wel. Ik kan het echt geen toeval noemen, ik noem het ‘het lot’. Volgens mij gebeurt alles, zoals het zou moeten. Men maakt keuzes en die horen zo gemaakt te worden. Je denkt achteraf had ik die andere keuze maar gemaakt, maar ‘het lot’ had allang besloten dat jij die keuze zal maken. Zo kom je ook nooit iemand toevallig tegen. Nee, het hoorde gewoon zo te zijn, dat je die ene iemand daar op dat moment tegen kwam. Het klinkt misschien beangstigend, maar alles gaat zoals het gaan moet.

Zo stond ik een zondag geleden (6 Mei 2007), in een gang te wachten van het Doornroosje in Nijmegen. Mijn favoriete band had gespeeld in het voor programma en daar was ik speciaal voor gekomen. Mijn moeder was zo lief om me helemaal naar Nijmegen te brengen en weer op te halen. Dus ik stond op mijn moeder in het gangetje te wachten tot ze zou bellen dat ze er was. Ik had haar al gebeld om te vragen hoe lang het nog zou duren. Volgens haar zou het nog 10 minuten duren, maar volgens ‘het lot’ werd het toch al gauw 25 minuten. Ik dacht op dat moment bij mezelf: “Het zou echt toevallig zijn als ik de leden van mijn favoriete band tegen zou komen.” Ik verbeterde mijzelf: “Als ik de leden van mijn favoriete band tegen kom, dat heeft het zo moeten zijn.” Het wachten duurde lang en de vrouw die bij de uitgang stond, stelde voor dat ik weer de zaal in ging, want zo kon ik nog wat van het hoofd programma mee krijgen. Ik dacht bij mezelf dat het wel een goed idee zou zijn. En zo zorgde mijn ‘lot’ ervoor dat ik de zaal in ging. Na een paar minuten daar te staan, trekt iets mijn aandacht. Zie ik het nou goed? Ja hoor, ik ben ‘het lot’ weer dankbaar. Daar staat hij dan, mijn favoriete bandlid van mijn favoriete band, het kan ook niet beter. ‘Het lot’ liet mij nog in de gang denken, als ik een van hun zou zien, dat ik dan zou gaan vragen of ik met hun op de foto mocht. ‘Het lot’ had er zojuist voor gezorgd, dat ik nu wel naar mijn favoriete bandlid toe moest lopen, om te vragen of ik een foto van hem mocht maken. Ik was er zeker van dat het mijn ‘lot’ was. Dus loop ik trillend en door mijn hoofd spokend: “Je durft het toch niet te vragen” naar mijn favoriete bandlid toe. Ik sta achter hem en laat nou net zijn, dat de drummer die naast hem stond nu weg loopt. ‘Het lot’ zorgt er weer eens voor dat ik geen goede foto van hem kan maken. Mijn ‘hoofdprijs’ blijft nog voor mij staan. Mijn ‘lot’ zorgt er weer voor dat ik al mijn moed bij elkaar heb, zodat ik mijn favoriete bandlid durf te tikken op zijn schouder. Hij kijkt natuurlijk verbaasd om en zojuist was ik in een situatie terecht gekomen dat ik niet meer terug kon en dat ik nu wel moet vragen of ik een foto van hem mag maken. Dus ik vraag verlegen en geheel bibberend of ik een foto van hem mag maken, natuurlijk mag dat. Dus dol gelukkig maak ik een foto van hem. Voordat ik het zelf door heb, flap ik eruit of ik ook een foto mag maken met ons twee erop. Natuurlijk mag dat en voor dat ik het wist had ik al een arm om me heen voor de foto. Dus ik trillend als een rietje die foto gemaakt en nog een paar woorden uitgewisseld met hem. Ik kon het weer eens niet laten om te vragen hoe het met zijn broer was. ‘Het Lot’ zorgde er gelukkig voor, dat ik een heel verhaal te horen kreeg en dat het niet geïrriteerd eruit kwam, van: “Jij stalker! Je laat mij en mijn familie ook niet met rust hè?” Na een paar minuten daar naast mijn favoriete bandlid te staan, excuseert hij zich en gaat hij ergens anders heen. Hij excuseert zich! Dat had ik nooit verwacht, dat hij zich zou excuseren om ergens anders te gaan staan. Hij verdween richting de plek waar ook de drummer verdween. En daar stond ik, nog geen minuut later ging mijn telefoon eindelijk, mijn moeder wachtte. Met een ‘big smile’, liep ik richting auto. ‘Het lot’ zorgde ervoor dat de hele rit naar huis, mijn 5 en een half uur slapen en de dagen erna, een onuitwisbare ‘big smile op mijn gezicht zat.

Hoezo toeval? Nee, het was ‘het lot’, het hoorde nu eenmaal zo te lopen, want zoveel toeval in een paar minuten tijd, is wel erg veel. Alles gaat, zoals het gaan moet. Het lot, kun je toeval noemen, maar het verandert niets aan alles wat gebeurd, je kan het ook niet veranderen. “You can run, you can hide, but you can’t escape your destiny.” (afgeleid van Enrique Iglesias: “You can run, you can hide, but you can’t escape my love”)

Eerst mijn mesje, daarna mijn komkommers.... Het moet ook niet gekker worden!

Ik werk al bijna drie jaar bij dezelfde komkommer/ tomatenkweker (ongeveer. 3/4 van het jaar komkommers). Ik heb aardige collega's en een aardige baas, dus ik heb niet veel te klagen.
Alleen steeds vaker komt het voor dat mijn mesje, nummer 68 die mij heel dierbaar is, niet meer op zijn plekje op het bord hangt als ik 's ochtends op mijn werk kom. Nu vind ik het nog niet zo een probleem dat hij niet op zijn plekje hangt, maar het probleem is gewoon dat ik elke keer een ander mesje moet pakken. Ja, ook dat is eigenlijk geen probleem, maar ik neem altijd het verkeerde mesje mee, eentje die bot is. Wat dus elke keer het gevolg heeft, dat ik de hele morgen met een bot mesje moet oogsten. Dat schiet niet op. Ik weet gewoon dat een van de aardige polen mijn mesje heeft. Ik moet zeggen, ik heb niets tegen polen, het zijn hartstikke aardige en leuke collega's. Maar blijf van mijn mesje af als ik hem wil gebruiken, zonder mijn mesje ben ik nergens (oké dat klinkt wat te overdreven).
Nouja, vandaag was mijn mesje dus weer foetsie! Ik begin er langzamerhand mee te leren leven, ik ben zelfs vergeten hoe hij eruit ziet. Ik dacht: "Een normale begin van een zaterdag ochtend." Wat denk je, heb ik een halve rij geoogst ga ik op de terugweg, heeft iemand anders ook nog even mijn rij erbij geoogst. Het moet ook niet gekker worden!!! Eerst is mijn mesje zo populair en nu pikken ze ook de komkommers die ik moet oogsten. Ben ik dan zo populair, dat ze zelfs mijn komkommers en mijn mesje willen hebben? Het moet ook niet gekker worden.
Later deze ochtend mag ik gaan sorteren, sta ik bij een van de bakken, komt een van de jongens van het werk ook helpen aan die bak. Geen probleem hoor, alleen ik laat bijna alle komkommers naast de dozen vallen. Ook lijkt alles mis te gaan als een bepaald iemand in de buurt is. Het moet ook niet gekker worden.
Dan heb je nog zo'n jongen, ik weet niet wat ik van hem moet vinden. Ik ga hem nu niet afkraken, want dat is gemeen, maar waarom kijkt hij zo eng mijn richting op? Ik zit er echt aan te denken om bliksemafleiders aan te schaffen. Het kan ook niet gekker worden.
Weer even later sta ik bij een bak, alweer bij een andere. Is er eentje zo wakker om te komkommers in de bak te gooien waar ik bij staat, onder het motto: "Te lichte komkommers, gooi je maar in die bak." Blijk mijn bak nou net het zelfde gewicht te hebben als de andere, hij dacht dat hij in een andere bak was waar te lichte komkommers vielen. Onder het excuse: "Ik ben nog niet wakker", gaat hij verder met een andere bak. Wat toevallig dat hij zicht onderhand achter andere mensen verstopt, schaamt hij zich voor zijn actie? Ik vond het anders wel grappig hoor, maar het moet ook niet gekker worden.
Wat denk je, ik doe na het werken de deur van de loods open om naar buiten te stappen, zie ik een hele groep touristen met hun regenpakken aan, op de weg fietsen. Ik vind het heel dapper dat ze in de regen fietsen, maar aan de andere kant heb ik medelijden met hun, omdat hun vakantie in Noord-Limburg toch op zo'n brute manier verpest werd. Wat denk je even later kom ik ze weer tegen. Staan ze allemaal voor iemands huis in de rij om de toilet te benutten, het moet ook niet gekker worden.
Onderweg nog voor dat ik die mensen in de rij voor de toiletten zag staan, kom ik een groep steppers tegen. Lekker in de regen steppen, echt een pretje! Komt een van de steppers op een goed idee, hun step aan mijn fiets vast binden, ik dacht het toch niet! Het wordt steeds gekker!
Toen ik thuis kwam, kwam ik er pas achter dat ik wind tegen had gehad. En als dat nog niet genoeg was, het had ook nog geregend. Zei mijn moeder vanochtend niet, dat het het eerste gedeelte van de dag droog zou blijven en in het tweede gedeelte zou het pas gaan regenen? Ik moet zeggen als je een dag in twee gedeeltes zou delen, dan zou je het een beetje eerlijk doen, maar nee hoor het regent precies wanneer ik naar huis moet. Het moet echt niet gekker worden.
Vandaag was het echt de dag van: Het moet ook niet gekker worden! Misschien komt het, omdat ik vandaag zo erg oplet op alle dingen, dat het me nu pas opvalt hoe gek de wereld inelkaar steekt. Misschien komt het wel, omdat vandaag gewoon een gekke dag was. Ik weet het niet, maar ik werd wakker en dach bij mezelf: "Het moet ook niet gekker worden!"