Zaterdagochtend, de grote dag begint. Ik werk twee en een halfuur en dan ga ik naar huis, douchen, eten, in de auto zitten tot Wageningen. Ik stap uit de auto, samen met mijn ouders loop ik naar de kamer, pak er een doos en leg hem in de auto. Dit herhaald zich een paar keer. Eenmaal klaar, lunchen we nog en daarna lopen we naar de auto om vervolgens de rit naar Zeist te beginnen. In Zeist aangekomen, lopen we naar het huis. Een duidelijke tegenvaller voor mijn ouders. De voordeur staat open en we lopen het huis in. Onze hostess is net bezig met de spinnenwebben op mijn kamer te verwijderen en ze kijkt om, begroet ons en begint een praatje. Een langverhaal. We halen een stoel van boven en zetten hem beneden op mijn kamer neer. Eindelijk kunnen we dingen uit de auto halen en algauw beginnen we aan de bouw van de kast. Een heel geklus. Maar hij is af op de dingetjes na die ik later zal gaan doen wanneer mijn ouders deel 2 van de vracht gaan halen. Nu is het bureau aan de beurt. Hupakee vele minuten later is ook deze bijna klaar op de dingen na die ik later ga doen. Mijn ouders vertrekken en ik begin met het maken van de lades. 3 laden in totaal, één voor één maak ik ze heel en bevestig ik ze aan de laden geleiders in de kast en het bureau. De handvaten schroef ik erop, de stok waar mijn kleding aan gaat hangen bevestig ik in de kast. Uitgeput kijk ik na afloop naar de kast en het bureau. Is het geen plaatje?
Ja, wat moet je met legen kasten? En wat moet ik moet met volle dozen? Jups, je raad het al! Ik pak de dozen uit en plaats mijn spullen in de kast, in het bureau en in de inbouwkast die er al was. Een voor een raken de dozen leeg. Het gaat razend snel.
Klop, klop. Wat hoor ik nu. Hé ik hoor een bel! Ondertussen ging de bel dus. Het waren mijn ouders, dus ik vlieg naar de deur en maak hem open. Hoe antiek hij ook is, hij doet het gewoon! Daar komen de laatste spulletjes, mijn geliefde gitaar, mijn orchidee die meteen een plekkie op het vensterbank krijgt, de computer, nog wat dozen… Ja het is al bijna zeven uur. Tijd om toch eens naar Limburg terug te gaan? Ik ga nog gauw eventjes naar de toilet, daar mee klaar, draai ik de verwarming van mijn kamer uit, doe de lichten uit en sluit de deur. We verlaten het huis, stappen in de auto. Ik zet de stoel en spiegels goed. Start de motor, zet de lampen aan, zet de auto in zijn achteruit, handrem eraf en daar vliegen we achteruit, hup een ZEISTraatje in, tot ik de auto weer in zijn 1 kan zetten. Ik zet hem in zijn 1, rij weg, schakel door en zo verlaten we Zeist, laten we Utrecht achter ons liggen, ook Gelderland moet daar aan geloven, we pakken een stukje Brabant, Limburg en hups daar zijn we dan thuis. Om half 10 ’s avonds zitten we allen uitgeput aan een bordje frietjes, met de gedachten ergens anders. Niet veel later kruip ik mijn nestje in, denk ik aan maandag. Maandag gaan de laatste spulletjes de kasten in, nog een keer schoonmaken, boodschapjes in Zeist doen. Zeist verkennen en voor het eerst op mijn nieuwe antieke kamer slapen. Ik denk nog aan de mooie schouw van mijn openhaardje, hoe mooi mijn met handtekening ingelijste GEMposter er boven wel niet zal hangen, dat lijstjes met foto’s er ook mooi op zullen gaan staan en en en… Het wordt donker voor mijn ogen, ik val in slaap, in een diepe, diepe slaap vol met nachtmerries dat ik de handvaten verkeerd om op de kast geschroefd heb. Niet dat het kan, maar in dromen kan alles.
Om kwart over 8 ontwaak ik. Waarom zo vroeg? Het is zondag!
zondag 9 november 2008
Ik heb een kamer gevonden (deel 2) - Leegruimen
Vrijdagochtend, ik ga op tijd met nestje uit en pakt de bus richting Venlo. In Venlo pak in de trein richting Nijmegen. Al kan ik niet lang van een rijdende trein genieten, want de trein stopt in Blerick en een half uur later wordt bekend gemaakt, dat we beter de volgende trein naar Nijmegen kunnen nemen, want de trein is een beetje kaduuk. Balen, daar gaat een half uur eerder thuis zijn. Na wat trein en bus reizen loop ik de kamer binnen in Wageningen. Het is 1 uur. Ik ga zitten en kijk om me heen. Waar-o-waar zal ik eens beginnen? Bij de computer? In de keuken? Of toch in de Badkamer? Het wordt de boekenkast. Ik pak een doos en stop daar wat spullen in, het gaat door en gaat door tot ik alles ingepakt heb. Tevreden kijk ik naar het resultaat! Allemaal volgepakte dozen! Ik doe nog gauw een afwasje, even mijn bordje schoonmaken en ik pak, mijn tasje weer, doe alles uit, trek de deur achter me dicht, draai het slot om en denk: Morgen, ja morgen gaat het gebeuren. Wanneer al deze spullen naar mijn nieuwe kamer worden gebracht en ik ze daar een plekje ga geven. Het wordt perfect! Het is 20 over 4! Chips! Is het al zo laat?! Baal, baal, baal…. Ik loop langs de glasbak, deponeer er nog wat glaswerk in en loop verder naar bus 88. Bijna bij de halte zie ik de bus al aan komen. Ik neem een sprintje, lang leve het zebrapad! De bus moet nog even wachten op mij voordat ie over het zebrapad mag, ik ren, ren en ik ben op tijd. Buitenadem laat ik mijn ov zien en zoek een plekje in de bus. Op naar station Ede-Wageningen. Ik mis de trein net op een haartje na, dus moet ik nog 10 minuutjes wachten op de andere trein. Ik stap er vervolgens in en wat nu, stap ik er bijna in Elst uit? Oh, deze trein stopt dus ook in Elst? Ah, dan moet ik nog eventjes wachten…
In Nijmegen stap ik weer fijn in de trein naar Venlo. Oke 20 minuten gewacht, maarja we kunnen niet alles willen hè? Ik heb geluk dat ik de bus van 20 op 7 richting Roermond kan pakken, die ook in het boerengat stopt waar mijn ouders wonen, anders kan ik nog een uur wachten. Om iets voor 8 ben ik dan eindelijk thuis en kan ik aan mijn avondeten beginnen. Chili concarne, jammie!
Weer ga ik op tijd naar bed, want ik moet toch wel fit zijn op de grote dag, toch?
In Nijmegen stap ik weer fijn in de trein naar Venlo. Oke 20 minuten gewacht, maarja we kunnen niet alles willen hè? Ik heb geluk dat ik de bus van 20 op 7 richting Roermond kan pakken, die ook in het boerengat stopt waar mijn ouders wonen, anders kan ik nog een uur wachten. Om iets voor 8 ben ik dan eindelijk thuis en kan ik aan mijn avondeten beginnen. Chili concarne, jammie!
Weer ga ik op tijd naar bed, want ik moet toch wel fit zijn op de grote dag, toch?
Ik heb een kamer gevonden (deel 1) – Geluk
Dinsdagavond, ik lig lekker in mijn bedje. Plots hoor ik wat! Wat hoor ik nou… rillingen lopen over mijn lijf. Het zal toch niet? Nee, het kan niet…toch? Heb ik dat! Ga ik eens op tijd naar mijn nestje, omdat ik echt te weinig nachtrust gehad heb. Gaat de telefoon van mijn moeder af, niemand die het hoort! Dan zal ik dan toch mijn lekker warme zachte nestje uit moeten, de confrontatie met de kou ik mijn kamer aan moeten gaan, vervolgens de deur openen, naar beneden moeten rennen en dan… hopelijk dan nog op tijd zijn om de telefoon op te nemen en het buitenadem moeten beantwoorden.
Ik sprint met spijt mijn bedje uit, ren naar beneden, volg het geluid van de ringtone en neem op. Een stem aan de andere kant van de lijn spreekt mij toe. Gegevens van mij vliegen om de oren: Logopedie, kamernet, advertentie, zoekend, 18 jaar…. ja ik was de gene die ze zocht. Zoek ik nog steeds een kamer? Ja, hopeloos dat ik ben, ik zoek nog steeds een kamer en ik hoop er zo snel mogelijk eentje te vinden.
Als gauw blijkt de stem aan de andere kant van de telefoon een kamer vrij te hebben voor mij, we bespreken wat details en spreken af dat ik haar over een paar minuten nog even terug zou bellen voor een afspraak te maken en uit te vissen of ik het wel wil. Zij kon ondertussen iemand anders bellen voor nog een kamer die vrij was.
Een paar minuten later na wat pogingen om te bellen, werd ik weer gebeld. Weer die stem, ja ik was eruit, ik wil wel langs komen voor een kijkje en ja woensdagmiddag komt me goed uit. De jongen voor de andere kamer zou dan ook komen kijken, twee vliegen in een klap! Mooi toch. Na nog wat geschiedenis van mijn toekomstige huisgenoten gekregen te hebben bellen we af.
Woensdagochtend, snel mijn nestje uit. Ik had me toch bijna verslapen! Het was half 10 en om 10.49 moet ik de trein in Venlo richting Eindhoven halen. Alles loopt vlekkeloos, ik ben te vroeg voor de trein en lekker op tijd op Utrecht CS om vervolgens daar de bus richting Amersfoort te hebben. Deze zal ook te Zeist stoppen. Na de eerste kruispunt in de bebouwde kom van Zeist uitstappen. Dat moet ik, dus doe ik dat ook. Jaha de kamer is in Zeist! Ik stap uit, haal de routebeschrijving die ik de vorige avond gekregen heb uit mijn tas en loop ram verkeerd. Hup terug ander ZEISTraatje uit proberen. Verkeerd, laatste hoop, andere route. Ja ik heb beet! Een fietspad waar geen automobilisten kunnen komen met hun auto. Ik loop en loop. Ik geloof dat ik verkeerd zit… Maar ik loop door, uiteindelijk komt er een naam op een straatbordje me bekend voor. Ja, ik sta nu hier, maar wat nu? Laat ik maar oversteken, dat is nog fietspad en het was aan een fietspad waar ik moet wezen. Langzaam zie ik dat ik in de juiste straat ben beland. Ja! Ik heb het gevonden! Een huis achter een tuin overwoekerd met kruipplanten en wat coniferen. Ja dat is hem! Ik loop richting de deur, ik trek aan het antieke belletje en er wordt open gedaan…. Ik wordt binnen gelaten en als eerste krijg ik de kamer op de beneden verdieping te zien. Het zag er niet perfect uit, maar oh oh oh een lijst aan het plafond, oog verblindend! Daarna mag ik het steile trapje volgen naar de 1e etage. Ik krijg twee kamers te zien, maar mijn hart gaat toch naar de kamer beneden. Een gesprek in een van de kamers boven, alles wat we moeten weten, wordt op ons afgevuurd, van draadloos internet met kabels tot de geschiedenis van het huis. Ja, er zijn mensen in overleden, veel waarschijnlijk. Ik hoop maar niet dat het spookt! Een paar minuten later (waarschijnlijk 2 uur later) hebben wij het allemaal opgeslagen ergens in het grijze geval bovenin je schedel. Ze wijst ons een kortere weg naar de bus (het blijkt dat ik toch nog een langere route gelopen heb, dan de langere route die ze beschreven had) en verhip, daar stonden we te wachten op bus ik-ben-zijn-nummer-vergeten. Na besprekend over de kamer reizen, mijn toekomstige huis genoot en ik naar Utrecht CS, vervolgens naar Den Bosch samen en we eindigen ons gesprek met natuurkunde leraren en tosti’s bakken in de natuurkunde les, nadat we al heel wat andere dingen besproken hebben. We nemen afscheid en ik ga verder richting Eindhoven- Venlo- naar het boerengat waar mijn ouders wonen. Niet veel later na mijn aankomst, bel ik naar de mevrouw om te zeggen dat ik de kamer wilt hebben. De kamer beneden wordt van mij….
Ik sprint met spijt mijn bedje uit, ren naar beneden, volg het geluid van de ringtone en neem op. Een stem aan de andere kant van de lijn spreekt mij toe. Gegevens van mij vliegen om de oren: Logopedie, kamernet, advertentie, zoekend, 18 jaar…. ja ik was de gene die ze zocht. Zoek ik nog steeds een kamer? Ja, hopeloos dat ik ben, ik zoek nog steeds een kamer en ik hoop er zo snel mogelijk eentje te vinden.
Als gauw blijkt de stem aan de andere kant van de telefoon een kamer vrij te hebben voor mij, we bespreken wat details en spreken af dat ik haar over een paar minuten nog even terug zou bellen voor een afspraak te maken en uit te vissen of ik het wel wil. Zij kon ondertussen iemand anders bellen voor nog een kamer die vrij was.
Een paar minuten later na wat pogingen om te bellen, werd ik weer gebeld. Weer die stem, ja ik was eruit, ik wil wel langs komen voor een kijkje en ja woensdagmiddag komt me goed uit. De jongen voor de andere kamer zou dan ook komen kijken, twee vliegen in een klap! Mooi toch. Na nog wat geschiedenis van mijn toekomstige huisgenoten gekregen te hebben bellen we af.
Woensdagochtend, snel mijn nestje uit. Ik had me toch bijna verslapen! Het was half 10 en om 10.49 moet ik de trein in Venlo richting Eindhoven halen. Alles loopt vlekkeloos, ik ben te vroeg voor de trein en lekker op tijd op Utrecht CS om vervolgens daar de bus richting Amersfoort te hebben. Deze zal ook te Zeist stoppen. Na de eerste kruispunt in de bebouwde kom van Zeist uitstappen. Dat moet ik, dus doe ik dat ook. Jaha de kamer is in Zeist! Ik stap uit, haal de routebeschrijving die ik de vorige avond gekregen heb uit mijn tas en loop ram verkeerd. Hup terug ander ZEISTraatje uit proberen. Verkeerd, laatste hoop, andere route. Ja ik heb beet! Een fietspad waar geen automobilisten kunnen komen met hun auto. Ik loop en loop. Ik geloof dat ik verkeerd zit… Maar ik loop door, uiteindelijk komt er een naam op een straatbordje me bekend voor. Ja, ik sta nu hier, maar wat nu? Laat ik maar oversteken, dat is nog fietspad en het was aan een fietspad waar ik moet wezen. Langzaam zie ik dat ik in de juiste straat ben beland. Ja! Ik heb het gevonden! Een huis achter een tuin overwoekerd met kruipplanten en wat coniferen. Ja dat is hem! Ik loop richting de deur, ik trek aan het antieke belletje en er wordt open gedaan…. Ik wordt binnen gelaten en als eerste krijg ik de kamer op de beneden verdieping te zien. Het zag er niet perfect uit, maar oh oh oh een lijst aan het plafond, oog verblindend! Daarna mag ik het steile trapje volgen naar de 1e etage. Ik krijg twee kamers te zien, maar mijn hart gaat toch naar de kamer beneden. Een gesprek in een van de kamers boven, alles wat we moeten weten, wordt op ons afgevuurd, van draadloos internet met kabels tot de geschiedenis van het huis. Ja, er zijn mensen in overleden, veel waarschijnlijk. Ik hoop maar niet dat het spookt! Een paar minuten later (waarschijnlijk 2 uur later) hebben wij het allemaal opgeslagen ergens in het grijze geval bovenin je schedel. Ze wijst ons een kortere weg naar de bus (het blijkt dat ik toch nog een langere route gelopen heb, dan de langere route die ze beschreven had) en verhip, daar stonden we te wachten op bus ik-ben-zijn-nummer-vergeten. Na besprekend over de kamer reizen, mijn toekomstige huis genoot en ik naar Utrecht CS, vervolgens naar Den Bosch samen en we eindigen ons gesprek met natuurkunde leraren en tosti’s bakken in de natuurkunde les, nadat we al heel wat andere dingen besproken hebben. We nemen afscheid en ik ga verder richting Eindhoven- Venlo- naar het boerengat waar mijn ouders wonen. Niet veel later na mijn aankomst, bel ik naar de mevrouw om te zeggen dat ik de kamer wilt hebben. De kamer beneden wordt van mij….
zaterdag 23 augustus 2008
A brand new start in me stadsie!
Een van mijn laatste blikken door deze kamer, voordat mijn nieuwe leven begint. Ik werp een blik op het 3d schilderijtje van een moeder beer met haar kleintje in een kinderwagen. Hoelang heb ik hem al? Ik kan me geen moment herinneren dat ie niet aan een muur in mijn kamer heeft gehangen, ondanks alle verhuizingen. Als mijn blik verder over de vier muren dwaalt komt ie verscheidene foto’s tegen van mijn ouders, van mijn zus, van mijn zus en ik, allemaal speciaal laten maken bij de V&D in Eindhoven, dat was maar enkele jaren geleden, hoe oud was ik toen? Verder komt ik mezelf op een foto tegen van de fanfare, met mijn toenmalige bugel in mijn handen vast gedrukt. Er hangt ook nog een mooie tekenachtige ding aan de muur van Winnie de Pooh, een ‘zwaard’ gevlochten uit een onderdeel van een kokosblad, gemaakt door een indiaan uit Suriname. Aan een andere muur hangt een puzzel van een grote driemaster, gekregen van mijn zus toen ik geslaagd was voor mijn eindexamen op de havo. Ook hangt er nog een fee gemaakt door mijn zus toen we allebei een stuk kleiner waren, een borduurwerkje van mijn oma, nog een aquarel van een molen gemaakt door mijn vader, mijn tegeltjes gekregen bij het zwemmen voor mijn diploma’s, een spiegeltje met een poster van Jody Bernal?!
Nog een foto van mij en onze oude hond, die helaas al een paar jaar op de eeuwige jachtvelden woont... en en en ... nog veel meer. Owja een poster van ‘The Pirates of the Caribbean’siert al sinds enige tijd het schuine dak gedeelte boven mijn bed.
Dan dwalen mijn ogen naar het kastje vol met engelbeeldjes, waarop ook een puzzelbol met de beroemde Raffaelo engeltjes op staat en een puzzel bol met de afdrukken van de kunstwerken van Michelangelo afgebeeld, waarvan de werkelijke schilderijen het plafond van de Sixtijnse Kapel sieren.
Verder staat er nog een kast, een meubelstuk met mijn stereo-installatie die ooit van mijn ouders is geweest en stukken ouder is als dat ik ben, maar verders nog super functioneert in de kamer en wat dozen en andere spullen die ik klaar gezet heb voor mijn ‘brand new start’.
Jaha, het is zo ver, ik ga studeren in mijn geboorte stadje. Back to my roots! Einde aan deze tijd dat ik thuis gewoond heb, een brand nieuwe start in een mooie stad, maar dan als student aan de Hogeschool Utrecht. Vol frisse zin kijk ik naar mijn eerste daggie studeren in de Domstad en tegelijkertijd de GEMstad uit! Al jaren loop ik te schreeuwen dat ik terug naar me stadsie wil en nu, ja nu is het dan zo ver...nog maar een paar dagen en dan begint het.
Met deze gedachte blik ik lekker vooruit, neuriënd het liedje ‘A brand new start’ van Palomine. Nieuwsgierig hoe het liedje klinkt? Ik kan je vertellen dat ie mooi is, maar je gaat me niet geloven, dus ben je genoodzaakt om het even te checken op www.myspace.com/palominemusic het staat ergens tussen de andere mooie liedjes. Check it uit! ^.^
Nog een foto van mij en onze oude hond, die helaas al een paar jaar op de eeuwige jachtvelden woont... en en en ... nog veel meer. Owja een poster van ‘The Pirates of the Caribbean’siert al sinds enige tijd het schuine dak gedeelte boven mijn bed.
Dan dwalen mijn ogen naar het kastje vol met engelbeeldjes, waarop ook een puzzelbol met de beroemde Raffaelo engeltjes op staat en een puzzel bol met de afdrukken van de kunstwerken van Michelangelo afgebeeld, waarvan de werkelijke schilderijen het plafond van de Sixtijnse Kapel sieren.
Verder staat er nog een kast, een meubelstuk met mijn stereo-installatie die ooit van mijn ouders is geweest en stukken ouder is als dat ik ben, maar verders nog super functioneert in de kamer en wat dozen en andere spullen die ik klaar gezet heb voor mijn ‘brand new start’.
Jaha, het is zo ver, ik ga studeren in mijn geboorte stadje. Back to my roots! Einde aan deze tijd dat ik thuis gewoond heb, een brand nieuwe start in een mooie stad, maar dan als student aan de Hogeschool Utrecht. Vol frisse zin kijk ik naar mijn eerste daggie studeren in de Domstad en tegelijkertijd de GEMstad uit! Al jaren loop ik te schreeuwen dat ik terug naar me stadsie wil en nu, ja nu is het dan zo ver...nog maar een paar dagen en dan begint het.
Met deze gedachte blik ik lekker vooruit, neuriënd het liedje ‘A brand new start’ van Palomine. Nieuwsgierig hoe het liedje klinkt? Ik kan je vertellen dat ie mooi is, maar je gaat me niet geloven, dus ben je genoodzaakt om het even te checken op www.myspace.com/palominemusic het staat ergens tussen de andere mooie liedjes. Check it uit! ^.^
dinsdag 15 juli 2008
M’n eigen boontjes doppen
Na veel te lang kei hard werken, was het dan eindelijk zo ver. De vakantie begon! Jaha niet die van mij maar die van mijn ouders. Al hoefde ik niet meer naar school, maar op de vakantie moest ik nog even 3 weekjes wachten. Mijn ouders gingen namelijk 3 weken weg en ik mocht op het huis en de dieren letten.
Voor het eerst was ik dus alleen thuis voor dagen achtereen. Nog nooit in mijn leven ben ik niet mee geweest op vakantie en dus begon het grote avontuur dat huishouden heet.
Omschrijving van het begrip “huishouden”:
Huishouden 1) het huis houden 2) het huis onderhouden
Zoals je ziet zijn beide van deze omschrijvingen moeilijk toe te passen. Laten we bij omschrijving 1 beginnen. Het huis houden, het is de bedoeling dat je hem houd. Dus dat betekend, niet in de fik laten vliegen en alle het andere wat er voor kan zorgen dat het huis van de wereld weg gevaagd wordt.
Voor mij bleek het een best wel moeilijke klus te zijn, maar geen onmogelijke. Als je dus alleen thuis bent met wat enkele dieren, dan moet je dus voor jezelf gaan koken. Tenzij je elke dag ergens anders gaat eten. Maar ik zou niet ik zijn, als ik niet gewoon zelf deed koken. Laat nou mijn kook ervaringen bestaan uit Chicken Tonight en Macaroni maken. Beide erg lekker, alleen niet lekker genoeg om 3 weken lang te moeten eten. Al met al betekende het voor mij dat ik de eerste 3 dagen niet lekker gekookt heb en de rest van de dagen wel.
Maar op een dag, zag ik me toch een lekker stukkie vlees liggen in de diepvries! Zo’n lekkere stuk kip met een lekker korstje. Bij de gedachte alleen al aan dat stukje vlees liep het water uit mijn mond… Dus gooide ik hem in de pan, op een te hoog vuur, tot het een beetje aangebrand rook…ik draaide het om en de korst was niet mooi bruin, maar pikke zwart! Jaks! Zonde, teleurgesteld als ik was het kostje er af gepulkt… niet veel later gaat het brandalarm af. Ja hoor, de rook had hem al bereikt. Met heel veel gedoe het batterijtje eruit gefriemeld, tot dat ding stopte. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik bij de centrale alarm gevalletje in ons huis, alleen maar een code hoefde in te voeren om het rotgeluid te laten stoppen. Veel gedoe gehad dus waar ik niets mee opgeschoten was. Terug in de keuken zie ik dat de buurman voorbij loopt. Toen ging de bel, ja de buurman. Blijkbaar had het alarmsysteem hem opgebeld, nadat ie mij opgebeld had, maar aangezien ik hem door de herrie niet gehoord had, kon ik hem niet opnemen.
Dat was dus een van de brandgevaren! Het andere gevaar was de combi-magneetron waar ik absoluut niet mee kan werken en dus na 1 poging dat ding niet meer gebruikt heb, want er kwam een ander soort ligt eruit wat niet helemaal gezond was dacht ik….
Dan heb je nog de tweede omschrijving, wat inhoud, poetsen, poetsen, planten water geven, dieren verzorgen. Het blijkt allemaal toch niet zo weinig werk te zijn dat poetsen plantjes water geven. Laat ik het zo omschrijven, ik heb me geen moment verveeld. Al heb ik de orchideeën van mijn moeder bijna verzopen, maar de rest is allemaal goed gegaan.
Kortom, is het me allemaal niet slecht af gegaan en ben ik klaar voor mijn “brand new start” einde van deze vakantie, wanneer ik dan eindelijk op kamers ga…..
Voor het eerst was ik dus alleen thuis voor dagen achtereen. Nog nooit in mijn leven ben ik niet mee geweest op vakantie en dus begon het grote avontuur dat huishouden heet.
Omschrijving van het begrip “huishouden”:
Huishouden 1) het huis houden 2) het huis onderhouden
Zoals je ziet zijn beide van deze omschrijvingen moeilijk toe te passen. Laten we bij omschrijving 1 beginnen. Het huis houden, het is de bedoeling dat je hem houd. Dus dat betekend, niet in de fik laten vliegen en alle het andere wat er voor kan zorgen dat het huis van de wereld weg gevaagd wordt.
Voor mij bleek het een best wel moeilijke klus te zijn, maar geen onmogelijke. Als je dus alleen thuis bent met wat enkele dieren, dan moet je dus voor jezelf gaan koken. Tenzij je elke dag ergens anders gaat eten. Maar ik zou niet ik zijn, als ik niet gewoon zelf deed koken. Laat nou mijn kook ervaringen bestaan uit Chicken Tonight en Macaroni maken. Beide erg lekker, alleen niet lekker genoeg om 3 weken lang te moeten eten. Al met al betekende het voor mij dat ik de eerste 3 dagen niet lekker gekookt heb en de rest van de dagen wel.
Maar op een dag, zag ik me toch een lekker stukkie vlees liggen in de diepvries! Zo’n lekkere stuk kip met een lekker korstje. Bij de gedachte alleen al aan dat stukje vlees liep het water uit mijn mond… Dus gooide ik hem in de pan, op een te hoog vuur, tot het een beetje aangebrand rook…ik draaide het om en de korst was niet mooi bruin, maar pikke zwart! Jaks! Zonde, teleurgesteld als ik was het kostje er af gepulkt… niet veel later gaat het brandalarm af. Ja hoor, de rook had hem al bereikt. Met heel veel gedoe het batterijtje eruit gefriemeld, tot dat ding stopte. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik bij de centrale alarm gevalletje in ons huis, alleen maar een code hoefde in te voeren om het rotgeluid te laten stoppen. Veel gedoe gehad dus waar ik niets mee opgeschoten was. Terug in de keuken zie ik dat de buurman voorbij loopt. Toen ging de bel, ja de buurman. Blijkbaar had het alarmsysteem hem opgebeld, nadat ie mij opgebeld had, maar aangezien ik hem door de herrie niet gehoord had, kon ik hem niet opnemen.
Dat was dus een van de brandgevaren! Het andere gevaar was de combi-magneetron waar ik absoluut niet mee kan werken en dus na 1 poging dat ding niet meer gebruikt heb, want er kwam een ander soort ligt eruit wat niet helemaal gezond was dacht ik….
Dan heb je nog de tweede omschrijving, wat inhoud, poetsen, poetsen, planten water geven, dieren verzorgen. Het blijkt allemaal toch niet zo weinig werk te zijn dat poetsen plantjes water geven. Laat ik het zo omschrijven, ik heb me geen moment verveeld. Al heb ik de orchideeën van mijn moeder bijna verzopen, maar de rest is allemaal goed gegaan.
Kortom, is het me allemaal niet slecht af gegaan en ben ik klaar voor mijn “brand new start” einde van deze vakantie, wanneer ik dan eindelijk op kamers ga…..
zaterdag 15 maart 2008
Gelukkig heb ik Simyo ;)
Putjesschepper, boontjes dopper, chirurg, buschauffeur, bloemenkweker, zuster, verkoopster, muzikant, leraar…. Of toch gewoon dierenarts? Hbo-opleiding of toch een universitaire opleiding? Pfff keus zat, gelukkig heb ik Simyo! (haha) Maar wat wil ik?
De laatste tijd vraag ik me af wat ik in de toekomst wil gaan doen. Ik heb altijd geschreeuwd dat ik dierenarts wil gaan worden. Maar nu ik havo afgesloten heb en al bijna aan het eind van 5 vwo zit breken de twijfels me toch op. Wat als ik dit jaar niet haal? Wat als ik de druk niet meer aan kan?Nu moet ik toegeven dat de laatste paar weken best wel hectisch waren. Mijn cijferstaten zien er dan ook niet echt mooi uit, voor mijn ogen. Hoewel andere mensen daar een andere mening over hebben. Uiteindelijk ben ik maar gaan solliciteren voor een duaal opleiding in de verpleegkunde, één afwijzing, één bericht dat ik nader ingelicht gaat worden over een tijdje. Ben dus niet echt ver, het is maar even afwachten.
Begin van deze week, kreeg ik te horen van mijn mentor dat ik gewoon een gemiddelde 5vwo’er was. Wat ik dus niet echt wilde geloven, maar ze dacht dat ik dit jaar wel ging halen. Blijkbaar denken meerdere mensen dat, althans de coördinator denkt er ook zo over. Toen was ik er van overtuigd, ik ga het halen!
Als ik 5 vwo gehaald heb, kan ik toch netzo goed het vwo afmaken en toch nog diergeneeskunde studeren, toch? 5 vwo is immers het moeilijkste jaar van het vwo en wie zei ook alweer als je vwo haalt kun je ook een universitaire opleiding doen?
Ik heb al mijn moed meer bij elkaar geraapt en ik ga dit jaar gewoon halen! Anders kan ik nog altijd een HBO opleiding volgen, wat een heerlijk gevoel een havo diploma opzak hebben zeg!
Zo en komend weekend maar lekker ont- /inspannen in Fryslân, gezellig met andere lotgenoten op een zeilbootje bikkelen! Ik heb er zin in! Back to ‘de Morra’!
De laatste tijd vraag ik me af wat ik in de toekomst wil gaan doen. Ik heb altijd geschreeuwd dat ik dierenarts wil gaan worden. Maar nu ik havo afgesloten heb en al bijna aan het eind van 5 vwo zit breken de twijfels me toch op. Wat als ik dit jaar niet haal? Wat als ik de druk niet meer aan kan?Nu moet ik toegeven dat de laatste paar weken best wel hectisch waren. Mijn cijferstaten zien er dan ook niet echt mooi uit, voor mijn ogen. Hoewel andere mensen daar een andere mening over hebben. Uiteindelijk ben ik maar gaan solliciteren voor een duaal opleiding in de verpleegkunde, één afwijzing, één bericht dat ik nader ingelicht gaat worden over een tijdje. Ben dus niet echt ver, het is maar even afwachten.
Begin van deze week, kreeg ik te horen van mijn mentor dat ik gewoon een gemiddelde 5vwo’er was. Wat ik dus niet echt wilde geloven, maar ze dacht dat ik dit jaar wel ging halen. Blijkbaar denken meerdere mensen dat, althans de coördinator denkt er ook zo over. Toen was ik er van overtuigd, ik ga het halen!
Als ik 5 vwo gehaald heb, kan ik toch netzo goed het vwo afmaken en toch nog diergeneeskunde studeren, toch? 5 vwo is immers het moeilijkste jaar van het vwo en wie zei ook alweer als je vwo haalt kun je ook een universitaire opleiding doen?
Ik heb al mijn moed meer bij elkaar geraapt en ik ga dit jaar gewoon halen! Anders kan ik nog altijd een HBO opleiding volgen, wat een heerlijk gevoel een havo diploma opzak hebben zeg!
Zo en komend weekend maar lekker ont- /inspannen in Fryslân, gezellig met andere lotgenoten op een zeilbootje bikkelen! Ik heb er zin in! Back to ‘de Morra’!
maandag 11 februari 2008
Twee motten
Ik mot effe wat kwijt.
Wat een dag, wat een dag! Echt een motten dag. Ik mo(s)t vandaag weer beginnen met een maandag naar school. Net de carnavalsvakantie achter de kiezen, dus dat was weer even wennen. Nou mot ik morgen een presentatie engels houden over de evolutie. Mot het nou net zo zijn dat ik toevallig als voorbeeld een motten soort in Manchester neem. Nou mot het toevallig ook nog zo zijn dat ik het liedje over de twee motjes in een oude jas in mijn koppie krijg. Je weet wel die van Dorus:
Er wonen twee motten, in me ouwe jas
En die twee motten, die wonen d'r pas
Je raakt gewoonweg van je stuk as je 't ziet dat pril geluk
Hij vreet me hele jas kapot, alleen voor haar die dot van een mot
Ik noem haar Charlotte, en hem noem ik Bas
Die dotten van motten, in me ouwe jas
Helemaal geweldig toch? Aan gezien ik sinds vandaag niet meer als single door het leven ga, maar als album. Ik voel me nu zelf net een mot. Mijn motto: Het mot toch niet gekker worden!
Wat een dag, wat een dag! Echt een motten dag. Ik mo(s)t vandaag weer beginnen met een maandag naar school. Net de carnavalsvakantie achter de kiezen, dus dat was weer even wennen. Nou mot ik morgen een presentatie engels houden over de evolutie. Mot het nou net zo zijn dat ik toevallig als voorbeeld een motten soort in Manchester neem. Nou mot het toevallig ook nog zo zijn dat ik het liedje over de twee motjes in een oude jas in mijn koppie krijg. Je weet wel die van Dorus:
Er wonen twee motten, in me ouwe jas
En die twee motten, die wonen d'r pas
Je raakt gewoonweg van je stuk as je 't ziet dat pril geluk
Hij vreet me hele jas kapot, alleen voor haar die dot van een mot
Ik noem haar Charlotte, en hem noem ik Bas
Die dotten van motten, in me ouwe jas
Helemaal geweldig toch? Aan gezien ik sinds vandaag niet meer als single door het leven ga, maar als album. Ik voel me nu zelf net een mot. Mijn motto: Het mot toch niet gekker worden!
donderdag 24 januari 2008
Lopende broodtrommeltjes
Een dag uit het schoolleven van mij, klinkt saai, is saai!
Het begint elke morgen de wekker op mijn telefoontje gaat af. Een mooi GEM deuntje, daar ligt het niet aan. Maar veel te vroeg gaat dat ding natuurlijk weer, maandags en dinsdags om 6.00 uur, woensdags om 8.00 uur, donderdags en vrijdags weer om 7.00 uur.
Elke ochtend van een school dag gaat het zo bij mij. De wekker gaat…Mooie muziek!...Wat nu al? Ik slaap pas net…Ach kan nog 20 minuutjes blijven liggen toch? Dus hup wekker wordt op 20 minuutjes later gezet dan gaat ie weer! ...Wat nu al? Ik slaap pas net…Ach kan nog 9minuutjes dan (dat is maar 1 knopje indrukken niet veel werk dus)… dan gaat de wekker weer!...Wat nu al? Ik slaap pas net…ik heb geen zin!... 5 minuten later…. Aaaah, nu moet ik opstaan anders kom ik te laat! Nouja dan volgen de ‘normale’ ochtend rituelen, tandenpoetsen, aankleden etc. Veel te laat spring ik op mijn fietsje, maar toch ben ik weer altijd op tijd op school. Onverklaarbaar!
Een maandag opschool…
Ik parkeer mijn fiets, ja vandaag weer niemand omvergereden gelukkig. Hup tas van de bagagedrager, op naar het kluisje! Daar gooi ik natuurlijk zoveel mogelijk in, behalve mijn map, binas, natuurkunde boek en de standaard dingetjes, zoals eten wat in mijn tasje zit.
Onder het lopen van het kluisje naar de klas haal ik de oordopjes van mijn oren af, doe ik mijn mp4speler uit, telefoon uit, alles berg ik op in mijn tas! En ja hoor, hij is er nog niet! Waarom haast ik me eigenlijk? Net als we denken dat ie niet meer komt, komt hij eraan lopen. Een vrolijke les, waar hij als een Teletubie voor de klas staat te springen, elektronen beestjes noemt en 100x zegt dat er geen betere les is om de week te beginnen dan natuurkunde. Yeah, right! Er is toch niets leuker dan natuurkunde? Helaas dat ik een andere mening heb! De secondes duren lang bij natuurkunde!
Eindelijk, natuurkunde is voorbij! Ja, hups eerste tussenuur van deze week! Deze wordt gebruikt om te kaarten, nouja toekijken hoe anderen een spelletje rikken spelen, wat zo oer saai is! Weer een lang uur dus, maar gelukkig bestaat zoiets als een MP4 speler, waar je MP3tjes op af kunt spelen. Lang leve de technologie! En nee, ik ga niet uitrekenen hoe groot de weerstand van de draadje van mijn koptelefoontje is!
Uur voorbij, hups kleine pauze, nog 20 minuutjes om te vervelen…
Daarna is het echt tijd om naar Nederlands te gaan. Nog een uurtje kapot vervelen en aantekeningen maken. En dan hups door naar gym. Pas op! Vliegende neetjes, uhhh… brugklassertjes… Ai, daar knalde er weer eentje bijna tegen je op. Vooral de trappen zijn gevaarlijk, ze duwen en trekken maar, waardoor je niet fatsoenlijk de trap af kunt, zonder eerst te struikelen over een paar spelende, rennende nee-tjuh...uhhh…brugklassertjes. Sorry, het woord neetjes zit er zo ingebakken. Nouja, eindelijk beneden, gelukkig toch nog heel! Pasop! Een hele kudde brugklassertjes (ja ik begin het te leren) met, zoals iemand ooit verbaasd opmerkte, broodtrommels in hun kleine tere handjes. Je zult wel denken: What the hell moeten ze met broodtrommeltjes in hun handjes, terwijl ze een allemaal een veel te zware tassen die vaak groter zijn dan zij zelf hebben, waar ze deze broodtrommeltjes in kwijt kunnen? Nou laat ik het je een piek fijn uitleggen. Deze bewuste broodtrommeltjes zijn niet gevuld met boterhammetjes gesmeerd door hun moeder met een pakje fristi en een lolly om ze zoet te houden. Nee, de echte broodtrommel zit net zoals de boeken die ze gebruiken en die ze niet gebruiken het komende ¾ jaar, in hun overvolle tasje. Nee, deze doosjes hebben een andere inhoud, hier zitten teken en verf spulletjes in die deze kleine rebelletjes nodig hebben bij het vak tekenen. Nouja, je loopt dus gewoon verder en doet de deur open. Hupakee, daar vliegt er weer eentje, zonder te bukken onder je armen door. Voorzichtig loop je verder en ontwijk je elk brugklassertje, die als een blinde iets aan komt rennen, omdat ze te druk zijn om in een record tempo naar de volgende les te gaan en dus niet opletten of ze ergens tegenaan gaan knallen. Ach, als je al een tijdje in dit vak zit, dan wen je er wel aan en kun je ze meestal nog wel ontwijken. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik ooit zo zou zijn geweest, dat kan toch niet?
Veilig bij gym aangekomen, moet je er ook weer voorzorgen dat je weer veilig uit de gymles komt en er tussendoor geen fatale ongelukken gaan gebeuren. Een algemeen gegeven is, dat wanneer ik met gym volledig mijn best doet, dat het levensgevaarlijk is voor de mensheid. Zo knal ik overal tegen op en dat is niet prettig, vooral als je van die mietjes hebt die op de grond blijven liggen terwijl jij al lang weer op je beide benen staat. Dat is een van de redenen dat ik vaak voorzichtig mee doe met gym en me niet 100% kan en wil geven. De andere reden hiervoor is dat ik echt een oer hekel aan gym heb. Dat kan weer een oorzaak van het gevolg zijn dat ik nergens bij gym goed in ben en dus nooit ergens wat van bak met gym. Maja het is maar gym…
Gym overleefd, de grote pauze begint, geen lege stoel te bekennen. Waar tassen allemaal niet goed voor zijn, je kunt ze ook gebruiken als stoel! Ja, als de nood hoog is, dan bedenk je wel iets om het lager te maken, desnoods herschrijf je hem een octaaf lager! Weer een lange pauze, daarna is het tijd voor Frans. Ja, talen, daar ben ik ook niet goed in. Na Frans hebben we Duits op het menu, ook oer saai! En ja hoor weer een pauze, een kleine dit keer, waar weer gerikt wordt. 7en is toch veel leuker?! Lekker vervelen… Na de pauze een uurtje vrij, ja een tussenuur hè? Meestal saai, dus wordt deze besteed aan huiswerk. Daarna het leukste vak ter wereld Biologie. Wat jammer dat ik vaak afgepeigerd ben en dus half in slaap val tijdens biologie. Als deze les voorbij is, mag ik dan eindelijk, naar huis. MP4 aan, spulletjes op fiets bevestigen en weg ben ik, in mijn nopjes met de muziek, op weg naar huis. Maandag op school is voorbij, de avondrituelen kunnen beginnen. Koffie drinken, eten, huiswerk maken, douchen, achter de computer even alles checken en communiceren met anderen, onder genot van muziek dat alles natuurlijk, bugel spelen, gitaar spelen (als ik der allemaal tijd voor heb), weer vals mee blèren met de muziek, tv kijken en dan is het weer tijd om mijn lekkere warme mandje in te duiken, om vervolgens uren wakker te liggen en uiteindelijk inslaap te vallen…
Ach een doorsnee maandag is het, heel soms is de nachtmerrie een stukje erger. Waarom heb ik ooit gekozen om VWO te gaan doen als ik mijn Havo-diploma al binnen heb? Waarom is diergeneeskunde niet gewoon een Hbo-opleiding? Dat zou het toch allemaal een stukje makkelijker maken voor mij. Ach het leven van mij is echt zo slecht nog niet hoor, als je dat mocht denken. Ik denk dat ik blij mag zijn met wat ik al bereikt heb en wat er nog in mijn bereik ligt. Alleen besef je dat niet altijd.
Het begint elke morgen de wekker op mijn telefoontje gaat af. Een mooi GEM deuntje, daar ligt het niet aan. Maar veel te vroeg gaat dat ding natuurlijk weer, maandags en dinsdags om 6.00 uur, woensdags om 8.00 uur, donderdags en vrijdags weer om 7.00 uur.
Elke ochtend van een school dag gaat het zo bij mij. De wekker gaat…Mooie muziek!...Wat nu al? Ik slaap pas net…Ach kan nog 20 minuutjes blijven liggen toch? Dus hup wekker wordt op 20 minuutjes later gezet dan gaat ie weer! ...Wat nu al? Ik slaap pas net…Ach kan nog 9minuutjes dan (dat is maar 1 knopje indrukken niet veel werk dus)… dan gaat de wekker weer!...Wat nu al? Ik slaap pas net…ik heb geen zin!... 5 minuten later…. Aaaah, nu moet ik opstaan anders kom ik te laat! Nouja dan volgen de ‘normale’ ochtend rituelen, tandenpoetsen, aankleden etc. Veel te laat spring ik op mijn fietsje, maar toch ben ik weer altijd op tijd op school. Onverklaarbaar!
Een maandag opschool…
Ik parkeer mijn fiets, ja vandaag weer niemand omvergereden gelukkig. Hup tas van de bagagedrager, op naar het kluisje! Daar gooi ik natuurlijk zoveel mogelijk in, behalve mijn map, binas, natuurkunde boek en de standaard dingetjes, zoals eten wat in mijn tasje zit.
Onder het lopen van het kluisje naar de klas haal ik de oordopjes van mijn oren af, doe ik mijn mp4speler uit, telefoon uit, alles berg ik op in mijn tas! En ja hoor, hij is er nog niet! Waarom haast ik me eigenlijk? Net als we denken dat ie niet meer komt, komt hij eraan lopen. Een vrolijke les, waar hij als een Teletubie voor de klas staat te springen, elektronen beestjes noemt en 100x zegt dat er geen betere les is om de week te beginnen dan natuurkunde. Yeah, right! Er is toch niets leuker dan natuurkunde? Helaas dat ik een andere mening heb! De secondes duren lang bij natuurkunde!
Eindelijk, natuurkunde is voorbij! Ja, hups eerste tussenuur van deze week! Deze wordt gebruikt om te kaarten, nouja toekijken hoe anderen een spelletje rikken spelen, wat zo oer saai is! Weer een lang uur dus, maar gelukkig bestaat zoiets als een MP4 speler, waar je MP3tjes op af kunt spelen. Lang leve de technologie! En nee, ik ga niet uitrekenen hoe groot de weerstand van de draadje van mijn koptelefoontje is!
Uur voorbij, hups kleine pauze, nog 20 minuutjes om te vervelen…
Daarna is het echt tijd om naar Nederlands te gaan. Nog een uurtje kapot vervelen en aantekeningen maken. En dan hups door naar gym. Pas op! Vliegende neetjes, uhhh… brugklassertjes… Ai, daar knalde er weer eentje bijna tegen je op. Vooral de trappen zijn gevaarlijk, ze duwen en trekken maar, waardoor je niet fatsoenlijk de trap af kunt, zonder eerst te struikelen over een paar spelende, rennende nee-tjuh...uhhh…brugklassertjes. Sorry, het woord neetjes zit er zo ingebakken. Nouja, eindelijk beneden, gelukkig toch nog heel! Pasop! Een hele kudde brugklassertjes (ja ik begin het te leren) met, zoals iemand ooit verbaasd opmerkte, broodtrommels in hun kleine tere handjes. Je zult wel denken: What the hell moeten ze met broodtrommeltjes in hun handjes, terwijl ze een allemaal een veel te zware tassen die vaak groter zijn dan zij zelf hebben, waar ze deze broodtrommeltjes in kwijt kunnen? Nou laat ik het je een piek fijn uitleggen. Deze bewuste broodtrommeltjes zijn niet gevuld met boterhammetjes gesmeerd door hun moeder met een pakje fristi en een lolly om ze zoet te houden. Nee, de echte broodtrommel zit net zoals de boeken die ze gebruiken en die ze niet gebruiken het komende ¾ jaar, in hun overvolle tasje. Nee, deze doosjes hebben een andere inhoud, hier zitten teken en verf spulletjes in die deze kleine rebelletjes nodig hebben bij het vak tekenen. Nouja, je loopt dus gewoon verder en doet de deur open. Hupakee, daar vliegt er weer eentje, zonder te bukken onder je armen door. Voorzichtig loop je verder en ontwijk je elk brugklassertje, die als een blinde iets aan komt rennen, omdat ze te druk zijn om in een record tempo naar de volgende les te gaan en dus niet opletten of ze ergens tegenaan gaan knallen. Ach, als je al een tijdje in dit vak zit, dan wen je er wel aan en kun je ze meestal nog wel ontwijken. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik ooit zo zou zijn geweest, dat kan toch niet?
Veilig bij gym aangekomen, moet je er ook weer voorzorgen dat je weer veilig uit de gymles komt en er tussendoor geen fatale ongelukken gaan gebeuren. Een algemeen gegeven is, dat wanneer ik met gym volledig mijn best doet, dat het levensgevaarlijk is voor de mensheid. Zo knal ik overal tegen op en dat is niet prettig, vooral als je van die mietjes hebt die op de grond blijven liggen terwijl jij al lang weer op je beide benen staat. Dat is een van de redenen dat ik vaak voorzichtig mee doe met gym en me niet 100% kan en wil geven. De andere reden hiervoor is dat ik echt een oer hekel aan gym heb. Dat kan weer een oorzaak van het gevolg zijn dat ik nergens bij gym goed in ben en dus nooit ergens wat van bak met gym. Maja het is maar gym…
Gym overleefd, de grote pauze begint, geen lege stoel te bekennen. Waar tassen allemaal niet goed voor zijn, je kunt ze ook gebruiken als stoel! Ja, als de nood hoog is, dan bedenk je wel iets om het lager te maken, desnoods herschrijf je hem een octaaf lager! Weer een lange pauze, daarna is het tijd voor Frans. Ja, talen, daar ben ik ook niet goed in. Na Frans hebben we Duits op het menu, ook oer saai! En ja hoor weer een pauze, een kleine dit keer, waar weer gerikt wordt. 7en is toch veel leuker?! Lekker vervelen… Na de pauze een uurtje vrij, ja een tussenuur hè? Meestal saai, dus wordt deze besteed aan huiswerk. Daarna het leukste vak ter wereld Biologie. Wat jammer dat ik vaak afgepeigerd ben en dus half in slaap val tijdens biologie. Als deze les voorbij is, mag ik dan eindelijk, naar huis. MP4 aan, spulletjes op fiets bevestigen en weg ben ik, in mijn nopjes met de muziek, op weg naar huis. Maandag op school is voorbij, de avondrituelen kunnen beginnen. Koffie drinken, eten, huiswerk maken, douchen, achter de computer even alles checken en communiceren met anderen, onder genot van muziek dat alles natuurlijk, bugel spelen, gitaar spelen (als ik der allemaal tijd voor heb), weer vals mee blèren met de muziek, tv kijken en dan is het weer tijd om mijn lekkere warme mandje in te duiken, om vervolgens uren wakker te liggen en uiteindelijk inslaap te vallen…
Ach een doorsnee maandag is het, heel soms is de nachtmerrie een stukje erger. Waarom heb ik ooit gekozen om VWO te gaan doen als ik mijn Havo-diploma al binnen heb? Waarom is diergeneeskunde niet gewoon een Hbo-opleiding? Dat zou het toch allemaal een stukje makkelijker maken voor mij. Ach het leven van mij is echt zo slecht nog niet hoor, als je dat mocht denken. Ik denk dat ik blij mag zijn met wat ik al bereikt heb en wat er nog in mijn bereik ligt. Alleen besef je dat niet altijd.
Abonneren op:
Posts (Atom)
