Just test it!

Met mijn laatste maaltijd dit jaar achter de kiezen, schiet mij te binnen dat ik dit jaar nog een blog wilde posten, mijn laatste blog dit jaar. Nog even lekker de vrouwenbladen afzeiken, jippie! Daar wordt ik toch zo vrolijk van! Ach ze vragen er zelf toch om?

De vrouwenbladen van tegenwoordig zijn uitgerust met huishoudtips, modetips, sappige roddels over bekende Nederlanders, puzzels, horoscopen, veel reclame en nog meer informatie wat een Nederlandse vrouw echt nodig heeft om te overleven. Normaal gesproken lees ik geen tijdschriften op de ‘Donald Duck’ en wat Duitse magazines (Bravo, Yam en Popcorn) na. Maar toch, kwam ik in aanraking met het blad ‘Vrouw’ van ‘De Telegraaf’. Ik had hem allang ergens neergelegd op de tafel, geen interesse in die troep, dacht ik. Tot een groepje woorden mijn aandacht trok. ‘Ook zo toe aan een echtscheiding? Test it!’
Ik zou mezelf niet zijn als ik de test niet zou opzoeken om hem te gaan maken, dus ging ik de test zoeken. Bladzijde 26…

‘Is hij de auto aan het wassen? Mooi. Net genoeg tijd voor de relatietest van psycholoog J. W.’ Is hij de auto aan het wassen? Lekker spannend klinkt dit, niet? Stiekem een testje maken in een tijdschrift die geen enkele man gaat lezen. Leuke relatie heb je als je dit stiekem moet doen. Helaas moet jou leuke relatie langer dan 12 ½ jaar duren anders gaat het vlaggetje niet voor jou op, blijkt uit de rest van de inleiding. ‘En even voor de duidelijkheid: we hebben het over relaties van minstens 12 ½ jaar. Eens kijken of uw man bij het grofvuil gezet moet worden – of eigenlijk toch best lief is.’ Wat jammer dat ik nou geen relatie heb, maar toch het blijft leuk om de test bekijken.
De test bestaat uit 15 persoonlijke abcvragen. Je kunt ze omcirkelen, maar ik raad je dat af. Stel dat meneer na het autowassen toch in de tijdschrift kijkt, dan heb je misschien wel de poppen aan het dansen! Ach die vragen zijn niet interessant, de scores ook niet, maar de uitslagen natuurlijk wel. Zal ik scheiden, zal ik niet scheiden?

0-10 punten: niks aan de hand
‘Hang de vlag uit en trek een fles champagne uit het rek. Dit moet gevierd worden! Tenminste, als jullie al meer dan 12 ½ jaar bij elkaar zijn. Daaronder telt het niet. Want met deze relatie is helemaal niets mis. Goed, het bruist niet altijd en er is niet elke week vuurwerk in de slaapkamer. Maar liefde is er genoeg, net als interesse in elkaar vertrouwen. Houden zo!’
Hmm, vuurwerk in de slaapkamer, is buiten niet veiliger?

11-20 punten: in de gevaren zone
‘Een relatie kan heel lang standhouden als je lekker langs elkaar heen leeft. Maar uiteindelijk gaat het erom dat je van elkaar weet waar je mee bezig bent. Wat je bezig houdt. Waar je je aan ergert. Wat je mist. Anders loop je het gevaar dat op een dag de bom barst en het ineens te laat is om nog te veranderen. Nu in actie komen dus.’

21-30 punten: Klaar om te breken
‘We gaan natuurlijk niet zeggen: bel nu die advocaat voor de scheidingspapieren. Maar dit is wel een mooi moment om nog eens even goed na te denken. Want samenleven met iemand die je een slecht gevoel geeft, dat is verre van ideaal. En toch nog even voor de zekerheid: weet u zeker dat u deze test niet hebt gemaakt in een boze bui, omdat hij die rotauto aan het wassen is terwijl hij de vaat zou doen?’

Nou vraag ik me toch echt af hoeveel mensen dit tijdschrift gelezen hebben, de test gemaakt hebben en uiteindelijk door de uitslag van deze test toch zijn gaan scheiden. Zullen er werkelijk mensen zijn die deze test serieus gemaakt hebben? Zal deze troep ervoor zorgen dat de Nederlandse vrouw elke week een revolutie mee maakt aan de hand van deze testen en al dat overige onzin wat er in staat?

Het vuurwerk knalt op de achtergrond, nog 5 uur, 33 minuten en enkele seconden te gaan. Zullen de tijdschriften van volgend jaar nog steeds gevuld worden met troep, in plaats van wat nuttigs? Ach, zonde dat je er geld aan uit zou geven.

Het bittere afscheid

Het is voorbij
De stilte keert terug
Het is over voor mij
Ik wil weg, vlug!
Ik was niet van plan om hier lang te zijn
Mijn hart gevuld met stilte en pijn
Hoe mooi het ooit heeft geleken
Een sprookje is het gebleken
Ik neem nu afscheid voorgoed
Niet dat het geen pijn doet
Ik doe het niet voor jou, nee ik doe het voor mij
Ik zet er voorgoed een punt achter, het is voorbij
Ook al zal de eenzaamheid groeien
Geen tranen zullen meer vloeien
Zo voorkom ik dat ‘bitterheid’ gaat regeren
Het is voorbij ik zal nooit meer terugkeren
Ik wist dat dit zou gebeuren
Het is te betreuren
Dit is mijn afscheid
Overheerst door bitterheid

And now, the end is near… I did it my way

Het einde van het jaar is weer in zicht. Eigenlijk duurt dit jaar nog maar 2 dagen na vandaag. Zoals altijd blik ik terug op wat er allemaal welniet gebeurd is dit jaar. Alleen lijkt het dat ik er nu nog meer waarde aanhecht aan wat er gebeurd is. Zoals elk jaar gebeuren er leuke en minder leuke dingen en krijg je nieuwe ervaringen erbij. Dit jaar wil ik bestempelen als een educatief jaar. Eigenlijk zijn de laatste paar maanden van dit jaar erg belangrijk geweest, ik besef me dat ik in paar maanden tijd een stuk volwassenner geworden ben. Als je het in een grafiek zou zetten zie je tussen de maanden maart en juli een stevige stijging. Dat had een aantal redenen natuurlijk, veroorzaakt door nieuwe ervaringen die als onprettig beschreven mogen worden.

Het jaar begon vrij rustig voor mij, hoewel ik besefte dat ik in het examenjaar zat. Al die tijd dacht ik dat ik geen last van examenstress had tot en met het examen. Maar als ik terug kijk op dat onderdeeltje van het jaar, kan ik concluderen dat ik er weldegelijk last van had. Ik heb een geweldige tijd gehad echt! Ik heb carnaval gevierd met een vriendin, ik ben in contact met zeilen gekomen, ik heb vele nieuwe bandjes leren kennen, van nog meer muziek gaan houden, mijn eerste voeten op Amerikaanse bodem gezet, nieuwe vrienden gemaakt, maar één van de beste dingen dat ik gedaan heb is toch wel lid worden van het GEMfan-forum. Echt dat meen ik oprecht. Het is fijn om met mensen uit te gaan met ongeveer dezelfde muziek smaak!
Ik ben dankbaar voor wat ik mee gemaakt heb dit jaar, want alles bij elkaar (dus al die tijd dat ik leef), heeft invloed gehad op de manier waarop ik nu tegen het leven kijk, dingen doe, dingen zeg en dingen denk.

Maar waar ik nu vooral veel aandenk is toch de examenstress. Het zorgde ervoor dat ik heel erg goed over het leven na ging denken. Ik probeerde antwoorden te vinden op: “Waarom leef ik?” “Wat wil ik in de toekomst?” “Wat voor nut heeft het leven als ik, een individu?” Deze vragen hielden me echt maanden lang bezig. Echt om gek van te worden, maar dat ben ik al, dus het gaat zo moeilijk! Uiteindelijk naarmate de stress minder werd en nadat ik vele gedichtjes geschreven had om mijn gevoelens te uiten. Heb ik besloten om er wel over na te denken, maar dat het geen enkele nut had, want enkele vragen zijn gewoon niet te beantwoorden. Deze vragen neem ik mee tot mijn dood, misschien dat ik daarna nog enkelen beantwoord krijg, je weet maar nooit.
Tijdens mijn te-veel-nadenk-dipje zijn er enkele nare dingen voorgevallen. Een van de dingetjes was dat een van onze lieve konijntjes naar de eeuwige jachtvelden is gegaan. Na veel moeite om hem in leven te houden is het ons (mijn moeder en ik) uiteindelijk niet gelukt om hem in leven te houden. Dat alleen al gaf mij een machteloos gevoel, er was gewoon niet veel wat wij konden doen, het kwaad was al geschieden. Ik hou er niet van om machteloos te zijn op dat soort momenten.

Een van de andere dingen was de 2x ruzie met mijn ‘beste’ vriendinnen in hoeverre je ze beste vriendinnen mag noemen. Sorry, maar het is zo!
De eerste keer was in de mei vakantie, we hadden voor die maandag afgesproken, gezellig ’s middags de stad in en ’s avond nog een hapje eten. Gezellig werd het niet. Ik maakte mijn plannen duidelijk wat ik in de planning had staan voor de maand juni, ik wilde in eerste instantie 2 weekjes op zeilkamp voor mijn diploma’s. Was geen probleem allemaal, helemaal oké. Tot op een gegeven moment het onderwerp komende woensdag op het menu kwam. Leuk, we hadden er al over gecorrespondeerd, via de mail. Vaak zat gezegd dat ik, nadat de koningin de wachters op de Venloose brug zou onthullen, naar huis zou gaan en ’s avonds weer terug zou keren voor het vuurwerk. De ideeën ‘zwemmen en film kijken in de tussentijd’, waren al aanbod gekomen. Waarop ik elke keer duidelijk gemaakt had dat het voor mij niet haalbaar zou zijn, qua vervoer. ’s Avonds alleen in het donker fietsen is geen optie, ik woon namelijk toch best wel een eind van Venlo af. Het liep al met al fout af, ineens deden ze moeilijk over mijn twee weken zeilen, de verwijten dat ik die zondagavond naar GEM ging kijken. Niet dat het er wat mee te maken had. Het eindigde die dag met geschreeuw tegen mij bij de grote rotonde voor het station in Venlo, waardoor ik me dood schaamde voor hun. Aangezien ik erg op mijn vrijheid (nouja iets wat er op lijkt) gesteld ben, moet je niet met dat soort dingen bij mij aankomen. ‘You can’t tell me where I’m going or tell me who I’d like to be’! Waar ik overigens ook best wel een hekel aan heb is, dat mensen denken dat de wereld vergaat als je elkaar niet meer zo vaak ziet! Nouja, ik kreeg beschuldigingen dat ik al hun plannen verpestte, die er niet eens waren. We zouden de maand juni toch nog afspreken om leuke dingen te gaan doen? Nouja geen probleem dat ging allemaal. Na een tijdje (dagen) geruzied te hebben was het uitpraattijd. Een gesprek volgde we hebben het uitgepraat. Helaas dat toen al de barst in de vriendschap zat. De examens zaten erop algauw was het ideetje ‘Efteling’ al geboren. Wat spijtig toch dat het allemaal precies gepland wordt op de 2e dag dat ik terug ben van vakantie uit Amerika. Dus ik liet ze ruim van te voren weten dat het vlaggetje voor mij niet op zou gaan, ze kunnen toch ook makkelijk zonder me? Paar weekjes later, laatste keer voor de vakantie op school zijn, afscheidsontbijt, gezellig. Ze wisten dat ik niet mee ging, krijg ik weer de vraag of ik echt niet mee ga. Nee, als ik nee zeg is het nee. Ik rustig medegedeeld dat ik echt niet mee ging en talloze redenen opgeven waarom ik niet mee kon gaan. Goed beargumenteerd dacht ik. Nou, dat viel allemaal verkeerd (ze wisten het) Blijkbaar had iemand haar verjaardag daar willen vieren met ons. Dus ik ben weer de spelbreker. Het afscheid liep af met een niet gemeende een zeer sarcastisch overkomende prettige vakantie. Dat gedeelte hebben we nooit goed gepraat, want we hebben het er niet mee overgehad.

Al met al om maar een niet te lang saai verhaal hier neer te hangen, heb ik veel dingen afgesloten dit jaar. Als eerste de HAVO natuurlijk, maar als tweede de ‘goede vriendschap’ tussen mijn ‘beste vriendinnen’ en mij. Ik heb ze tot gewone vrienden gebombardeerd en besloten dat ik nooit meer zo’n hechte vriendschap wil hebben, behalve dan dat ik ooit een goede relatie wil hebben met een man. Maar voorlopig wil ik niet meer deel uitmaken van een hechte vriendengroep. Ook denk ik dat ik over mijn laatste ex heen ben, dat hoofdstuk is afgesloten. Kortom in 2008 ga ik me met andere dingen bezig houden! Laat 2008 maar komen!!!

Regrets, Ive had a few;
But then again, too few to mention.
I did what I had to do
And saw it through without exemption.
…
I did it my way!

(‘My way’ van Frank Sinatra)

retourtje Venlo-Den Haag CS

Afgelopen zaterdag ben ik vroeg opgestaan. Die nacht had ik maar 4 uurtjes geslapen, maar om 6 uur ’s ochtends was het toch echt tijd om mijn heerlijk zachte bedje uit te klimmen. Dat ging gemakkelijk, want deze zaterdag beloofde een leuke dag te worden. Mijn eerste keer alleen in een trein reizen en natuurlijk op het middag programma stond ‘Music in my backyard’, waar mijn favoriete band speelde, anders was ik niet gegaan. Het ochtend programma bestond uit zo snel mogelijk omkleden, poetsen, douchen, eten, tas klaar maken en in een auto stappen, om vervolgens door mijn lieve moeder op het station in Venlo afgezet te worden.

Om 7.58 uur ging mijn trein rijden richting Nijmegen. Het was lekker rustig in de trein en ik genoot van mijn MP3 speler, want zonder mijn MP3speler was het een beetje erg saai geweest. Snel razen de landschappen mij voorbij. Eerst de brug over, door Blerick heen, industrieterrein, landschappen, huisjes, industrieterreinen en nog meer landschappen, lekker afwisselend allemaal. Mijn ervaring met treinen is dat je altijd wel wat mee maakt, dus was ik benieuwd wat mij vandaag weer te wachten stond.
Het duurde niet lang of het eerste grappige voorval deed zich voor. Op een van de stations, ik weet niet meer welke, kwamen een man en een vrouw binnen. Beide hadden ze een geruite blouse aan. Het was dat er iets verschil zat in de ruiten anders had ik gedacht dat het van de zelfde lap stof gemaakt was. De kleuren kwamen precies overeen en de grootte van de ruiten waren het zelfde, alleen zat er een klein verschilletje in het patroon. The perfect match dus.
Tot Nijmegen bleef het bij ‘The Perfect Match’. Op station Nijmegen moest ik perron 4 zoeken. Ik had geen flauw idee waar deze zich bevond, maar ik hoorde gelukkig mensen perron 4 zeggen, dus zette ik de achtervolging in. Warempel! Ik kwam op het goede spoor aan en mijn trein die richting Den Helder ging stond al te wachten op mij en mijn mede passagiers. Ik klim aanboord en zoek een mooi plekje bij het raam. Nog een paar minuutjes en de trein gaat vertrekken. Ik zie ‘The Perfect Match’ ook dezelfde trein in komen en niet veel later zaten ze weer in de zelfde coupé. Twee minuten later kwam er een oud vrouwtje naar mij toe met de vraag: “Gaat deze trein ook naar Amsterdam?” Ik, die voor de eerste keer alleen reis, ziet er waarschijnlijk uit alsof ik dit elke dag doe. Gelukkig wist ik me raad met deze vraag en kon ik deze oude vrouw helpen. Ik draai mijn gezicht om en kijk naar buiten naar het bordje wat daar hangt waar de tussen stoppen en eindbestemming van deze trein op staan. Ik kon deze mevrouw geruststellen en ik antwoordde natuurlijk op deze vraag: “Jawel mevrouw, deze trein stopt ook in Amsterdam. Opgelucht als dat vrouwtje was, liep ze verder de coupé in, of ze in de zelfde coupé gebleven is? Ik heb geen idee.
De coupé raakt na elke stop steeds voller. Op een gegeven moment komt er een mevrouw tegenover mij zitten, die blijkbaar een dirigent van een orkest is. Ik herkende het aan haar partituur met een Italiaanse naam. Het stond vol met verschillende partijen die door verschillende muzikanten gespeeld moeten worden. Ik kon mee kijken en zag algauw dat het een vrij makkelijk stuk was. De mevrouw belt eerst haar zoontje, die achter de computer een spelletje aan het spelen was. Even later wordt ze gebeld door iemand van het orkest of zo, want ze had het over een riedeltje dat te moeilijk zou moeten zijn. Het riedeltje bestond uit 16e noten en ze zong het stukje door de telefoon, waaruit het bleek dat het een heel makkelijk stukje was, dus waarschijnlijk dirigeerde ze een orkestje met beginners.
In Veenendaal bij het station Veenendaal de klomp, stapte ik uit, ik had namelijk daar met iemand van het GEMfan-forum afgesproken. Als ik uitstap, regent het natuurlijk weer hard. Gauw vlucht ik een hokje op het station in. En nu maar afwachten tot de gene met wie ik afgesproken had arriveert. Als ze aangekomen is, kunnen we een paar minuten later op de trein naar Utrecht CS stappen. In Utrecht wacht in de trein naar Den Haag iemand anders van het forum tegen. Gezellig gepraat in de trein en in Den Haag zijn we uitgestapt. Gelukkig had ik een kaartje en wonder boven wonder, we zijn er in één keer naar toe gelopen. Na een tijdje in de achtertuin van Plato gezeten te hebben, kwam er een andere lid van het forum het achtertuintje binnen. Alles verliep zoals afgesproken.
Langzaam stroomt de boel een beetje voller en daar komt bandlid van GEM nummer 1 binnen. Hij ziet ons zitten en zwaait naar ons. Iets later is GEM compleet. Om 13.00 uur begint de eerste band te spelen, nouja, 2 mannen die zich The Tellers noemen. Geweldige muziek, mooie zangstem. Jammer dat ze geen reserve snaren bij zich hadden.
Na 20 minuten spelen was het tijd om af te breken en was het podium voor GEM. Ze hadden iets van een half uurtje de tijd om alles weer op te bouwen. Ze waren ruim op tijd klaar om te spelen, dus moesten ze nog even wachten voordat ze er lekker oplos konden gaan spelen. Eindelijk was het dan 14.00 uur. Ze begonnen met The Comedown, een prachtige liedje (net zoals de andere liedjes van hun). Alles was akoestisch en de jarige Wouter had geen drumstel. Dat alles maakte het laatste liedje heel toepasselijk, Honey, where is my drum?
Na GEM kwamen nog 2 bands, waaronder Check 1,2 deze waren ook wel goed. I won’t cry!
Zodra de laatste noten van deze band uitgeklonken waren, snelde wij ons naar het station van Den Haag terug. Om daar na wat inkopen bij de Albert Heijn gedaan te hebben, met de eerste de beste trein richting Utrecht te gaan.

In de trein kwam een van de leden van het forum erachter dat ze geen kaartje had gekocht. Normaal kocht ze een retourtje, maar nu had ze dat niet gedaan, omdat ze ergens anders naar toe moest. En juist op dat moment komt er een conductrice controleren, gelukkig was deze zo aardig om haar gewoon mee te laten reizen. Wat een geluk.
We raken aan de praat met twee mensen die aan de andere kant van het gangpad zaten. We kregen een hele kruisverhoor voor onze kiezen, wat we gedaan hadden in Den Haag, waarom we fan zijn, hoe we elkaar ontmoet hebben, wat we voor studies deden, wat onze verdere plannen waren op het gebied van studeren. We eindigden met een foto die een van de mannen gemaakt had, met zijn camera, want hij was fotograaf en uiteindelijk met het uitwisselen van enkele sites en een e-mail adres. We waren ondertussen aangekomen in Utecht en we namen afscheid van die mensen en een lid van het forum. Samen met het lid van het forum die geen kaartje had ging ik de trein uit, zij ging een kaartje kopen en daarna checkten we welke trein we moesten nemen, beide een andere trein. Na vaak door mijn moeder gebeld te zijn en eindelijk de goede trein uitgezocht te hebben, hadden we nog even tijd over om nog wat na te kletsen. Tot collega GEMfan op haar schouders getikt wordt door een van de GEMleden. Ze schrok zich een ongeluk en ik dacht: hé die ken ik! En twee seconde later besefte ik dat het
Vincent was. Ik keek even rond en daar liep Maurits ook, geen woord dat ik uit kon brengen stak ik maar een hand op om te groeten.
Stom verbaasd en collega GEMfan stijf van de schrik, stonden wij daar nog even bij te komen. Niet lang daarna was het tijd om afscheid te nemen en naar het goede perron te lopen. Daar moest ik nog even wachten tot de trein arriveerde. In de intercity van Utrecht Eindhoven kreeg ik een gesprek mee die een vrouw met haar man voerde. Hij was met de motor gevallen, maar hij mankeerde gelukkig niets. Voor de rest bleef het rustig in de trein behalve dat er wat van die hangjongeren in de trein heen en weer liepen, waardoor ik me daar niet echt veilig voelde.
Op het station Eindhoven aangekomen, kom ik erachter dat de trein naar Venlo vijf hele minuten vertraging heeft. Ik baal me kapot, want dat zou betekenen dat ik de bus net zou missen en een heel uur op de bus zou moeten wachten, waar ik absoluut geen trek ik had. Uiteindelijk toen ik in de trein naar Venlo zat en net over de brug naar Venlo reed ben ik bij de deur gestaan, helemaal in de start blokken om naar de bus te rennen. Aangekomen op het station zie ik dat ik twee minuten de tijd heb om naar de bus te rennen, dus ik ren het perron zo snel mogelijk af (wat was die lang zeg), ren het trapje naar beneden af, ren onder het spoor door, ren het trapje op, ren de bewakers voor bij, ik ren het trapje voor het station biddend af, want ik zag de bus nog staan. Ik steek rennend een baan voor de auto’s over, een baan voor de bussen over en uiteindelijk ren ik de bus in. Gehaald dankzij die gene die zo moeilijk deed met het bus kaartje waardoor de bus vertraging had. Lucky me. In de bus rust ik uit en een paar minuten later stopt de bus bij de goede halte en loop ik het laatste stukje naar huis, aankomst tijd thuis was 20.44 uur. Wat een dag! Het was het allemaal waard om GEM te zien spelen.

Instinct, van regisseur John Turtletaub

Gisteravond had ik geen idee wat ik op de tv ging bekijken, ik zapte wat rond en vond een film op net 5, instinct heette de film. Ik had geen idee waar de film over ging en ik had geen idee of het een leuke film zou zijn, maar ik besloot het maar te gaan bekijken. Ik heb er zeker geen spijt van gekregen om deze film te gaan kijken. Integendeel ik vond het een super film.

Het ging over de antropoloog Ethan Powell, die naar de jungle vertrok om gorilla’s in het wild te bestuderen. Hij verdween twee jaar in de jungle. In die twee jaar is hij heel langzaam bij de groep gorilla’s gaan horen, hij werd een van de familie. Tot op een gegeven moment jagers het oerwoud in kwamen, die het spoor dat Ethan per ongelijk achtergelaten had, gevolg hadden. Toen de jagers de groep gorilla’s gevonden had, begonnen ze er op los te schieten, de gorilla’s vluchtten, maar velen van hun werden toch nog geraakt. Ethan was zo kwaad dat hij de jagers aanviel met een stok, waarmee hij er flink oplos sloeg. Ethan won het niet, algauw hadden de jagers hem neer geschoten en Ethan kon geen kant meer op. Daar kwam de baas van de groep aan, de zilverrug gorilla, hij viel de jagers aan en de jagers schoten hem dood.
Ethan werd in een gevangenis gestopt ergens in Afrika en later werd hij terug gebracht naar de V.S. om daar in de Harmony Bay opgesloten tussen andere psychiatrische ‘gevallen’ te worden. Op het vliegveld ging het nog even mis, er was een alarm geluidje en daar kon Ethan niet tegen. Hij werd er agressief van en begon er oplos te slaan, maar later kregen de bewakers hem toch nog onder controle.
Theo Caulder is een psycholoog en hij las over Ethan. Hij wilde Ethan aan de praat krijgen, aangezien Ethan al die tijd nog geen één woord gezegd had. Het lukte Theo om Ethan aan de praat te krijgen. Theo krijgt een hele wijze les geleerd door Ethan. Wij denken dat we vrij zijn en alles onder controle hebben, maar dat is niet zo. Onze cultuur heeft er voor gezorgd dat we niet meer vrij zijn, we moeten ons maar aan tijden en regels houden, is dat vrij zijn? We hebben helemaal geen controle over onze eigen leven. Vrijheid en controle is een illusie.
Theo probeert Ethan te helpen om hem vrij te krijgen, maar het lukt hem niet. Theo mag op een gegeven moment niet meer werken op Harmony Bay en hij kan Ethan niet meer redden. Als hij nog een keer terug komt om met Ethan te praten, blijkt Ethan ontsnapt te zijn. Met een pen die Ethan van Theo gepikt had heeft hij de bevestiging van het raam aan de muur los zien te krijgen en is via het raam gevlucht. Ethan heeft voor Theo wel een briefje achter gelaten, niemand begreep de boodschap, behalve Theo. Ethan is weer naar de jungle gevlucht. Een ‘happy end’ dus.

Het was echt een mooie film, ik raad het iedereen aan om deze film te bekijken het is echt de moeite waard. Maar wat ik het mooiste aan deze film vind is denk ik toch wel de boodschap dat vrijheid en controle een illusie is. Want waar zijn we nou vrij in? We moeten ons aan tijden en regeltjes houden. We hebben helemaal geen controle over alles, dat kan ook niet. Tijdens onze ontwikkeling zijn we de vrijheid kwijt geraakt. Waarom voeren we oorlogen om vrijheid in een land terug te brengen? Na zo’n oorlog zijn de mensen nog niet vrij. Ik zeg niet dat onze bevrijdingsactie niet ergens goed voor is, het levert misschien wel een verbetering in de levensomstandigheden van die mensen die ‘bevrijd’ worden op. Maar we zijn gevangen in onze eigen cultuur, we hebben onze vrijheid verloren.
De film geeft me stof om over na te denken, dat vind ik wel leuk.

Reef die zeilen! We komen er aan!

Nog 5 dagen te gaan en dan ben ik piraat in opleiding. Zondag is mijn eerste les zeilen voor mijn CWO1 –diploma. De opleiding bestaat uit 3 Zondagen achtereen zeilen van 10.00 uur tot 17.00 uur. Een paar weken geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met het zeilen. Met school konden we ons opgeven voor 3 dagen zeilen en dat was zeker wel geslaagd. Alles wat me bezig hield viel als een blok van me af. Ik voelde me vrij en ontspannen, toen we aan het varen waren, het kon maar niet lang genoeg duren. Vanaf dat moment besloot ik vaker wilde gaan zeilen.

Ik wil netzo als Jack Sparrow worden, maar dan in vrouwelijke persoon en iets eerlijker. Een piraat op mijn eigen Black Pearl. Dat wordt lang wachten dus. Eerst maar eens dierenarts worden en dan zie ik wel verder. Ik hoef niet zo’n dure boot te hebben als de echte ‘Black Pearl’, geef mij maar een Tirion 21 van 18.000+ nog iets dan ben ik al tevreden.
Voordat ik de zeilboot aanschaf moet ik wel een auto hebben, wil ik dat ding overal ter water kunnen laten. Maar als ik dat eenmaal heb dan ben ik ‘Kapitein Roma, Piraat van de Hollandse Meren, Kapitein van de ‘Black Pearl’’. Iedereen vreest voor mij, omdat ik niet de snelste boot heb en geheel geen schepen kaap en me geheel aan de regels hou. De grootst angst, die ik bij mensen oproep is toch nog steeds, denk ik, dat ik helemaal niet gewelddadig ben. Ja, vliegen doe ik wel kwaad als ze me irriteren. Maar mensen totaal niet. Ik ben niet opzoek naar schatten, want alles wat me lief is noem ik al schatten en dat heb ik al.

Kortom, I’m gonna be a bad Pirate, een te goede piraat van deze wereld dus een slechte piraat en ja piraten zijn toch slecht? Zo ziet je maar weer, dat slecht ook goed kan zijn, het is maar hoe je het bekijkt.
In de Toekomst wil ik dus: ‘Kapitein Roma, Piraat van de Hollandse Meren, Kapitein van de ‘Black Pearl’’ genoemd worden, ik zou zeggen begin er al vast aan te wennen en noem me alvast zo, want als ik straks mijn CWO 1 –diploma heb en je noemt me niet zo, dan ga ik je kielhalen onder de kiel van mijn toekomstige ‘Black Pearl’ (grapje).

Gegroet,
uw Kapitein Roma, Piraat van de Hollandse Meren, Kapitein van de ‘Black Pearl’

Music was my first love

Music
Music was my first love
And it will be my last
Music of the future
And music of the past

To live without my music
Would be impossible to do
In this world of troubles
My music pulls me through

Dit liedje van John Miles past helemaal bij mij, vind ik. Muziek heeft namelijk een hele speciale rol in mijn leven. Ik sta op met muziek, ik luister muziek op de fiets naar school of werk, ik luister altijd muziek zodra ik er de kans voor heb. In de tussentijd spookt er altijd wel een liedje door mijn koppie heen. Kortom ik leef op muziek.

Muziek was inderdaad mijn eerste liefde samen met de liefde van de dieren en de natuur. Ik maak zelf al muziek, vanaf een zeer jonge leeftijd. Ik kan echt niet meer zonder muziek leven, ik zou niet eens weten hoe dat moet. To live without my music is impossible to do.
In this world of troubles, my music pulls me through. Totaal waar, als ik me verdrietig voel, gestresst ben of het even niet meer zie zitten dan is muziek er altijd om me te troosten of tot rust te brengen.

Ik ben fan van een bepaalde band (GEM), veel mensen in mijn omgeving vragen zich af wat ik er zo leuk aan vind. Ik heb zelf heel lang nagedacht aan de juiste woorden voor wat deze band voor mij betekend. Uiteindelijk ben ik er bijna helemaal in geslaagd om het onderwoorden te brengen. Laat ik het eens proberen onderwoorden te brengen.
Zie de muziek als een warme zachte deken. Als ik het koud heb, verwarmt het me. Als ik verdrietig ben, kan ik lekker in de deken schuilen. Het deken geeft me een vertrouwd gevoel als ik op plaatsen ben, waar ik nog nooit geweest ben. Het deken geeft me zelfvertrouwen en beschermt me als een schild om me heen. Ik kan het niet beter onderwoorden brengen, dan dit. De zang en de muziek zijn de draden die samen een deken (GEM) vormen.
Het klinkt allemaal erg gek, maar dat is wat ik voel. Voor sommige mensen lijkt het is sprookje, voor mij is het de realiteit.

Toevallig?

Je hoort het steeds vaker, het woord toeval en alle woorden die er mee te maken hebben. "Heey! Wat toevallig dat je me belt, ik wilde je net gaan bellen." "Wat toevallig dat ik je hier tegen kom." Zo ken je er zelf vast en zeker meer van die voorbeelden. Maar wat is toeval eigenlijk?

Laat ik eerst mijn roodoranje Wolters Nederlands ster woordenboek het 2e druk in de nieuwe spelling, voor me nemen. Als ik bij het door mij bedoelde woord toeval kijk, zie ik de volgende beschrijving staan: onvoorzien geval, onberekenbare gebeuren. Kortom als iets gebeurt wat men niet verwacht had, dan spreek men van toeval.

Nou moet ik bekennen dat ik niet in het woord toeval geloof. Het klinkt vreemd, maar ik zal het proberen uit te leggen, waarom ik er niet in geloof. Toeval is een onvoorzien geval, men verwacht iets niet, maar het gebeurt wel. Ik kan het echt geen toeval noemen, ik noem het ‘het lot’. Volgens mij gebeurt alles, zoals het zou moeten. Men maakt keuzes en die horen zo gemaakt te worden. Je denkt achteraf had ik die andere keuze maar gemaakt, maar ‘het lot’ had allang besloten dat jij die keuze zal maken. Zo kom je ook nooit iemand toevallig tegen. Nee, het hoorde gewoon zo te zijn, dat je die ene iemand daar op dat moment tegen kwam. Het klinkt misschien beangstigend, maar alles gaat zoals het gaan moet.

Zo stond ik een zondag geleden (6 Mei 2007), in een gang te wachten van het Doornroosje in Nijmegen. Mijn favoriete band had gespeeld in het voor programma en daar was ik speciaal voor gekomen. Mijn moeder was zo lief om me helemaal naar Nijmegen te brengen en weer op te halen. Dus ik stond op mijn moeder in het gangetje te wachten tot ze zou bellen dat ze er was. Ik had haar al gebeld om te vragen hoe lang het nog zou duren. Volgens haar zou het nog 10 minuten duren, maar volgens ‘het lot’ werd het toch al gauw 25 minuten. Ik dacht op dat moment bij mezelf: “Het zou echt toevallig zijn als ik de leden van mijn favoriete band tegen zou komen.” Ik verbeterde mijzelf: “Als ik de leden van mijn favoriete band tegen kom, dat heeft het zo moeten zijn.” Het wachten duurde lang en de vrouw die bij de uitgang stond, stelde voor dat ik weer de zaal in ging, want zo kon ik nog wat van het hoofd programma mee krijgen. Ik dacht bij mezelf dat het wel een goed idee zou zijn. En zo zorgde mijn ‘lot’ ervoor dat ik de zaal in ging. Na een paar minuten daar te staan, trekt iets mijn aandacht. Zie ik het nou goed? Ja hoor, ik ben ‘het lot’ weer dankbaar. Daar staat hij dan, mijn favoriete bandlid van mijn favoriete band, het kan ook niet beter. ‘Het lot’ liet mij nog in de gang denken, als ik een van hun zou zien, dat ik dan zou gaan vragen of ik met hun op de foto mocht. ‘Het lot’ had er zojuist voor gezorgd, dat ik nu wel naar mijn favoriete bandlid toe moest lopen, om te vragen of ik een foto van hem mocht maken. Ik was er zeker van dat het mijn ‘lot’ was. Dus loop ik trillend en door mijn hoofd spokend: “Je durft het toch niet te vragen” naar mijn favoriete bandlid toe. Ik sta achter hem en laat nou net zijn, dat de drummer die naast hem stond nu weg loopt. ‘Het lot’ zorgt er weer eens voor dat ik geen goede foto van hem kan maken. Mijn ‘hoofdprijs’ blijft nog voor mij staan. Mijn ‘lot’ zorgt er weer voor dat ik al mijn moed bij elkaar heb, zodat ik mijn favoriete bandlid durf te tikken op zijn schouder. Hij kijkt natuurlijk verbaasd om en zojuist was ik in een situatie terecht gekomen dat ik niet meer terug kon en dat ik nu wel moet vragen of ik een foto van hem mag maken. Dus ik vraag verlegen en geheel bibberend of ik een foto van hem mag maken, natuurlijk mag dat. Dus dol gelukkig maak ik een foto van hem. Voordat ik het zelf door heb, flap ik eruit of ik ook een foto mag maken met ons twee erop. Natuurlijk mag dat en voor dat ik het wist had ik al een arm om me heen voor de foto. Dus ik trillend als een rietje die foto gemaakt en nog een paar woorden uitgewisseld met hem. Ik kon het weer eens niet laten om te vragen hoe het met zijn broer was. ‘Het Lot’ zorgde er gelukkig voor, dat ik een heel verhaal te horen kreeg en dat het niet geïrriteerd eruit kwam, van: “Jij stalker! Je laat mij en mijn familie ook niet met rust hè?” Na een paar minuten daar naast mijn favoriete bandlid te staan, excuseert hij zich en gaat hij ergens anders heen. Hij excuseert zich! Dat had ik nooit verwacht, dat hij zich zou excuseren om ergens anders te gaan staan. Hij verdween richting de plek waar ook de drummer verdween. En daar stond ik, nog geen minuut later ging mijn telefoon eindelijk, mijn moeder wachtte. Met een ‘big smile’, liep ik richting auto. ‘Het lot’ zorgde ervoor dat de hele rit naar huis, mijn 5 en een half uur slapen en de dagen erna, een onuitwisbare ‘big smile op mijn gezicht zat.

Hoezo toeval? Nee, het was ‘het lot’, het hoorde nu eenmaal zo te lopen, want zoveel toeval in een paar minuten tijd, is wel erg veel. Alles gaat, zoals het gaan moet. Het lot, kun je toeval noemen, maar het verandert niets aan alles wat gebeurd, je kan het ook niet veranderen. “You can run, you can hide, but you can’t escape your destiny.” (afgeleid van Enrique Iglesias: “You can run, you can hide, but you can’t escape my love”)

Eerst mijn mesje, daarna mijn komkommers.... Het moet ook niet gekker worden!

Ik werk al bijna drie jaar bij dezelfde komkommer/ tomatenkweker (ongeveer. 3/4 van het jaar komkommers). Ik heb aardige collega's en een aardige baas, dus ik heb niet veel te klagen.
Alleen steeds vaker komt het voor dat mijn mesje, nummer 68 die mij heel dierbaar is, niet meer op zijn plekje op het bord hangt als ik 's ochtends op mijn werk kom. Nu vind ik het nog niet zo een probleem dat hij niet op zijn plekje hangt, maar het probleem is gewoon dat ik elke keer een ander mesje moet pakken. Ja, ook dat is eigenlijk geen probleem, maar ik neem altijd het verkeerde mesje mee, eentje die bot is. Wat dus elke keer het gevolg heeft, dat ik de hele morgen met een bot mesje moet oogsten. Dat schiet niet op. Ik weet gewoon dat een van de aardige polen mijn mesje heeft. Ik moet zeggen, ik heb niets tegen polen, het zijn hartstikke aardige en leuke collega's. Maar blijf van mijn mesje af als ik hem wil gebruiken, zonder mijn mesje ben ik nergens (oké dat klinkt wat te overdreven).
Nouja, vandaag was mijn mesje dus weer foetsie! Ik begin er langzamerhand mee te leren leven, ik ben zelfs vergeten hoe hij eruit ziet. Ik dacht: "Een normale begin van een zaterdag ochtend." Wat denk je, heb ik een halve rij geoogst ga ik op de terugweg, heeft iemand anders ook nog even mijn rij erbij geoogst. Het moet ook niet gekker worden!!! Eerst is mijn mesje zo populair en nu pikken ze ook de komkommers die ik moet oogsten. Ben ik dan zo populair, dat ze zelfs mijn komkommers en mijn mesje willen hebben? Het moet ook niet gekker worden.
Later deze ochtend mag ik gaan sorteren, sta ik bij een van de bakken, komt een van de jongens van het werk ook helpen aan die bak. Geen probleem hoor, alleen ik laat bijna alle komkommers naast de dozen vallen. Ook lijkt alles mis te gaan als een bepaald iemand in de buurt is. Het moet ook niet gekker worden.
Dan heb je nog zo'n jongen, ik weet niet wat ik van hem moet vinden. Ik ga hem nu niet afkraken, want dat is gemeen, maar waarom kijkt hij zo eng mijn richting op? Ik zit er echt aan te denken om bliksemafleiders aan te schaffen. Het kan ook niet gekker worden.
Weer even later sta ik bij een bak, alweer bij een andere. Is er eentje zo wakker om te komkommers in de bak te gooien waar ik bij staat, onder het motto: "Te lichte komkommers, gooi je maar in die bak." Blijk mijn bak nou net het zelfde gewicht te hebben als de andere, hij dacht dat hij in een andere bak was waar te lichte komkommers vielen. Onder het excuse: "Ik ben nog niet wakker", gaat hij verder met een andere bak. Wat toevallig dat hij zicht onderhand achter andere mensen verstopt, schaamt hij zich voor zijn actie? Ik vond het anders wel grappig hoor, maar het moet ook niet gekker worden.
Wat denk je, ik doe na het werken de deur van de loods open om naar buiten te stappen, zie ik een hele groep touristen met hun regenpakken aan, op de weg fietsen. Ik vind het heel dapper dat ze in de regen fietsen, maar aan de andere kant heb ik medelijden met hun, omdat hun vakantie in Noord-Limburg toch op zo'n brute manier verpest werd. Wat denk je even later kom ik ze weer tegen. Staan ze allemaal voor iemands huis in de rij om de toilet te benutten, het moet ook niet gekker worden.
Onderweg nog voor dat ik die mensen in de rij voor de toiletten zag staan, kom ik een groep steppers tegen. Lekker in de regen steppen, echt een pretje! Komt een van de steppers op een goed idee, hun step aan mijn fiets vast binden, ik dacht het toch niet! Het wordt steeds gekker!
Toen ik thuis kwam, kwam ik er pas achter dat ik wind tegen had gehad. En als dat nog niet genoeg was, het had ook nog geregend. Zei mijn moeder vanochtend niet, dat het het eerste gedeelte van de dag droog zou blijven en in het tweede gedeelte zou het pas gaan regenen? Ik moet zeggen als je een dag in twee gedeeltes zou delen, dan zou je het een beetje eerlijk doen, maar nee hoor het regent precies wanneer ik naar huis moet. Het moet echt niet gekker worden.
Vandaag was het echt de dag van: Het moet ook niet gekker worden! Misschien komt het, omdat ik vandaag zo erg oplet op alle dingen, dat het me nu pas opvalt hoe gek de wereld inelkaar steekt. Misschien komt het wel, omdat vandaag gewoon een gekke dag was. Ik weet het niet, maar ik werd wakker en dach bij mezelf: "Het moet ook niet gekker worden!"