Ik heb een kamer gevonden (deel 3) – De verhuizing

Zaterdagochtend, de grote dag begint. Ik werk twee en een halfuur en dan ga ik naar huis, douchen, eten, in de auto zitten tot Wageningen. Ik stap uit de auto, samen met mijn ouders loop ik naar de kamer, pak er een doos en leg hem in de auto. Dit herhaald zich een paar keer. Eenmaal klaar, lunchen we nog en daarna lopen we naar de auto om vervolgens de rit naar Zeist te beginnen. In Zeist aangekomen, lopen we naar het huis. Een duidelijke tegenvaller voor mijn ouders. De voordeur staat open en we lopen het huis in. Onze hostess is net bezig met de spinnenwebben op mijn kamer te verwijderen en ze kijkt om, begroet ons en begint een praatje. Een langverhaal. We halen een stoel van boven en zetten hem beneden op mijn kamer neer. Eindelijk kunnen we dingen uit de auto halen en algauw beginnen we aan de bouw van de kast. Een heel geklus. Maar hij is af op de dingetjes na die ik later zal gaan doen wanneer mijn ouders deel 2 van de vracht gaan halen. Nu is het bureau aan de beurt. Hupakee vele minuten later is ook deze bijna klaar op de dingen na die ik later ga doen. Mijn ouders vertrekken en ik begin met het maken van de lades. 3 laden in totaal, één voor één maak ik ze heel en bevestig ik ze aan de laden geleiders in de kast en het bureau. De handvaten schroef ik erop, de stok waar mijn kleding aan gaat hangen bevestig ik in de kast. Uitgeput kijk ik na afloop naar de kast en het bureau. Is het geen plaatje?
Ja, wat moet je met legen kasten? En wat moet ik moet met volle dozen? Jups, je raad het al! Ik pak de dozen uit en plaats mijn spullen in de kast, in het bureau en in de inbouwkast die er al was. Een voor een raken de dozen leeg. Het gaat razend snel.
Klop, klop. Wat hoor ik nu. Hé ik hoor een bel! Ondertussen ging de bel dus. Het waren mijn ouders, dus ik vlieg naar de deur en maak hem open. Hoe antiek hij ook is, hij doet het gewoon! Daar komen de laatste spulletjes, mijn geliefde gitaar, mijn orchidee die meteen een plekkie op het vensterbank krijgt, de computer, nog wat dozen… Ja het is al bijna zeven uur. Tijd om toch eens naar Limburg terug te gaan? Ik ga nog gauw eventjes naar de toilet, daar mee klaar, draai ik de verwarming van mijn kamer uit, doe de lichten uit en sluit de deur. We verlaten het huis, stappen in de auto. Ik zet de stoel en spiegels goed. Start de motor, zet de lampen aan, zet de auto in zijn achteruit, handrem eraf en daar vliegen we achteruit, hup een ZEISTraatje in, tot ik de auto weer in zijn 1 kan zetten. Ik zet hem in zijn 1, rij weg, schakel door en zo verlaten we Zeist, laten we Utrecht achter ons liggen, ook Gelderland moet daar aan geloven, we pakken een stukje Brabant, Limburg en hups daar zijn we dan thuis. Om half 10 ’s avonds zitten we allen uitgeput aan een bordje frietjes, met de gedachten ergens anders. Niet veel later kruip ik mijn nestje in, denk ik aan maandag. Maandag gaan de laatste spulletjes de kasten in, nog een keer schoonmaken, boodschapjes in Zeist doen. Zeist verkennen en voor het eerst op mijn nieuwe antieke kamer slapen. Ik denk nog aan de mooie schouw van mijn openhaardje, hoe mooi mijn met handtekening ingelijste GEMposter er boven wel niet zal hangen, dat lijstjes met foto’s er ook mooi op zullen gaan staan en en en… Het wordt donker voor mijn ogen, ik val in slaap, in een diepe, diepe slaap vol met nachtmerries dat ik de handvaten verkeerd om op de kast geschroefd heb. Niet dat het kan, maar in dromen kan alles.
Om kwart over 8 ontwaak ik. Waarom zo vroeg? Het is zondag!