retourtje Venlo-Den Haag CS

Afgelopen zaterdag ben ik vroeg opgestaan. Die nacht had ik maar 4 uurtjes geslapen, maar om 6 uur ’s ochtends was het toch echt tijd om mijn heerlijk zachte bedje uit te klimmen. Dat ging gemakkelijk, want deze zaterdag beloofde een leuke dag te worden. Mijn eerste keer alleen in een trein reizen en natuurlijk op het middag programma stond ‘Music in my backyard’, waar mijn favoriete band speelde, anders was ik niet gegaan. Het ochtend programma bestond uit zo snel mogelijk omkleden, poetsen, douchen, eten, tas klaar maken en in een auto stappen, om vervolgens door mijn lieve moeder op het station in Venlo afgezet te worden.

Om 7.58 uur ging mijn trein rijden richting Nijmegen. Het was lekker rustig in de trein en ik genoot van mijn MP3 speler, want zonder mijn MP3speler was het een beetje erg saai geweest. Snel razen de landschappen mij voorbij. Eerst de brug over, door Blerick heen, industrieterrein, landschappen, huisjes, industrieterreinen en nog meer landschappen, lekker afwisselend allemaal. Mijn ervaring met treinen is dat je altijd wel wat mee maakt, dus was ik benieuwd wat mij vandaag weer te wachten stond.
Het duurde niet lang of het eerste grappige voorval deed zich voor. Op een van de stations, ik weet niet meer welke, kwamen een man en een vrouw binnen. Beide hadden ze een geruite blouse aan. Het was dat er iets verschil zat in de ruiten anders had ik gedacht dat het van de zelfde lap stof gemaakt was. De kleuren kwamen precies overeen en de grootte van de ruiten waren het zelfde, alleen zat er een klein verschilletje in het patroon. The perfect match dus.
Tot Nijmegen bleef het bij ‘The Perfect Match’. Op station Nijmegen moest ik perron 4 zoeken. Ik had geen flauw idee waar deze zich bevond, maar ik hoorde gelukkig mensen perron 4 zeggen, dus zette ik de achtervolging in. Warempel! Ik kwam op het goede spoor aan en mijn trein die richting Den Helder ging stond al te wachten op mij en mijn mede passagiers. Ik klim aanboord en zoek een mooi plekje bij het raam. Nog een paar minuutjes en de trein gaat vertrekken. Ik zie ‘The Perfect Match’ ook dezelfde trein in komen en niet veel later zaten ze weer in de zelfde coupé. Twee minuten later kwam er een oud vrouwtje naar mij toe met de vraag: “Gaat deze trein ook naar Amsterdam?” Ik, die voor de eerste keer alleen reis, ziet er waarschijnlijk uit alsof ik dit elke dag doe. Gelukkig wist ik me raad met deze vraag en kon ik deze oude vrouw helpen. Ik draai mijn gezicht om en kijk naar buiten naar het bordje wat daar hangt waar de tussen stoppen en eindbestemming van deze trein op staan. Ik kon deze mevrouw geruststellen en ik antwoordde natuurlijk op deze vraag: “Jawel mevrouw, deze trein stopt ook in Amsterdam. Opgelucht als dat vrouwtje was, liep ze verder de coupé in, of ze in de zelfde coupé gebleven is? Ik heb geen idee.
De coupé raakt na elke stop steeds voller. Op een gegeven moment komt er een mevrouw tegenover mij zitten, die blijkbaar een dirigent van een orkest is. Ik herkende het aan haar partituur met een Italiaanse naam. Het stond vol met verschillende partijen die door verschillende muzikanten gespeeld moeten worden. Ik kon mee kijken en zag algauw dat het een vrij makkelijk stuk was. De mevrouw belt eerst haar zoontje, die achter de computer een spelletje aan het spelen was. Even later wordt ze gebeld door iemand van het orkest of zo, want ze had het over een riedeltje dat te moeilijk zou moeten zijn. Het riedeltje bestond uit 16e noten en ze zong het stukje door de telefoon, waaruit het bleek dat het een heel makkelijk stukje was, dus waarschijnlijk dirigeerde ze een orkestje met beginners.
In Veenendaal bij het station Veenendaal de klomp, stapte ik uit, ik had namelijk daar met iemand van het GEMfan-forum afgesproken. Als ik uitstap, regent het natuurlijk weer hard. Gauw vlucht ik een hokje op het station in. En nu maar afwachten tot de gene met wie ik afgesproken had arriveert. Als ze aangekomen is, kunnen we een paar minuten later op de trein naar Utrecht CS stappen. In Utrecht wacht in de trein naar Den Haag iemand anders van het forum tegen. Gezellig gepraat in de trein en in Den Haag zijn we uitgestapt. Gelukkig had ik een kaartje en wonder boven wonder, we zijn er in één keer naar toe gelopen. Na een tijdje in de achtertuin van Plato gezeten te hebben, kwam er een andere lid van het forum het achtertuintje binnen. Alles verliep zoals afgesproken.
Langzaam stroomt de boel een beetje voller en daar komt bandlid van GEM nummer 1 binnen. Hij ziet ons zitten en zwaait naar ons. Iets later is GEM compleet. Om 13.00 uur begint de eerste band te spelen, nouja, 2 mannen die zich The Tellers noemen. Geweldige muziek, mooie zangstem. Jammer dat ze geen reserve snaren bij zich hadden.
Na 20 minuten spelen was het tijd om af te breken en was het podium voor GEM. Ze hadden iets van een half uurtje de tijd om alles weer op te bouwen. Ze waren ruim op tijd klaar om te spelen, dus moesten ze nog even wachten voordat ze er lekker oplos konden gaan spelen. Eindelijk was het dan 14.00 uur. Ze begonnen met The Comedown, een prachtige liedje (net zoals de andere liedjes van hun). Alles was akoestisch en de jarige Wouter had geen drumstel. Dat alles maakte het laatste liedje heel toepasselijk, Honey, where is my drum?
Na GEM kwamen nog 2 bands, waaronder Check 1,2 deze waren ook wel goed. I won’t cry!
Zodra de laatste noten van deze band uitgeklonken waren, snelde wij ons naar het station van Den Haag terug. Om daar na wat inkopen bij de Albert Heijn gedaan te hebben, met de eerste de beste trein richting Utrecht te gaan.

In de trein kwam een van de leden van het forum erachter dat ze geen kaartje had gekocht. Normaal kocht ze een retourtje, maar nu had ze dat niet gedaan, omdat ze ergens anders naar toe moest. En juist op dat moment komt er een conductrice controleren, gelukkig was deze zo aardig om haar gewoon mee te laten reizen. Wat een geluk.
We raken aan de praat met twee mensen die aan de andere kant van het gangpad zaten. We kregen een hele kruisverhoor voor onze kiezen, wat we gedaan hadden in Den Haag, waarom we fan zijn, hoe we elkaar ontmoet hebben, wat we voor studies deden, wat onze verdere plannen waren op het gebied van studeren. We eindigden met een foto die een van de mannen gemaakt had, met zijn camera, want hij was fotograaf en uiteindelijk met het uitwisselen van enkele sites en een e-mail adres. We waren ondertussen aangekomen in Utecht en we namen afscheid van die mensen en een lid van het forum. Samen met het lid van het forum die geen kaartje had ging ik de trein uit, zij ging een kaartje kopen en daarna checkten we welke trein we moesten nemen, beide een andere trein. Na vaak door mijn moeder gebeld te zijn en eindelijk de goede trein uitgezocht te hebben, hadden we nog even tijd over om nog wat na te kletsen. Tot collega GEMfan op haar schouders getikt wordt door een van de GEMleden. Ze schrok zich een ongeluk en ik dacht: hé die ken ik! En twee seconde later besefte ik dat het
Vincent was. Ik keek even rond en daar liep Maurits ook, geen woord dat ik uit kon brengen stak ik maar een hand op om te groeten.
Stom verbaasd en collega GEMfan stijf van de schrik, stonden wij daar nog even bij te komen. Niet lang daarna was het tijd om afscheid te nemen en naar het goede perron te lopen. Daar moest ik nog even wachten tot de trein arriveerde. In de intercity van Utrecht Eindhoven kreeg ik een gesprek mee die een vrouw met haar man voerde. Hij was met de motor gevallen, maar hij mankeerde gelukkig niets. Voor de rest bleef het rustig in de trein behalve dat er wat van die hangjongeren in de trein heen en weer liepen, waardoor ik me daar niet echt veilig voelde.
Op het station Eindhoven aangekomen, kom ik erachter dat de trein naar Venlo vijf hele minuten vertraging heeft. Ik baal me kapot, want dat zou betekenen dat ik de bus net zou missen en een heel uur op de bus zou moeten wachten, waar ik absoluut geen trek ik had. Uiteindelijk toen ik in de trein naar Venlo zat en net over de brug naar Venlo reed ben ik bij de deur gestaan, helemaal in de start blokken om naar de bus te rennen. Aangekomen op het station zie ik dat ik twee minuten de tijd heb om naar de bus te rennen, dus ik ren het perron zo snel mogelijk af (wat was die lang zeg), ren het trapje naar beneden af, ren onder het spoor door, ren het trapje op, ren de bewakers voor bij, ik ren het trapje voor het station biddend af, want ik zag de bus nog staan. Ik steek rennend een baan voor de auto’s over, een baan voor de bussen over en uiteindelijk ren ik de bus in. Gehaald dankzij die gene die zo moeilijk deed met het bus kaartje waardoor de bus vertraging had. Lucky me. In de bus rust ik uit en een paar minuten later stopt de bus bij de goede halte en loop ik het laatste stukje naar huis, aankomst tijd thuis was 20.44 uur. Wat een dag! Het was het allemaal waard om GEM te zien spelen.