Just test it!

Met mijn laatste maaltijd dit jaar achter de kiezen, schiet mij te binnen dat ik dit jaar nog een blog wilde posten, mijn laatste blog dit jaar. Nog even lekker de vrouwenbladen afzeiken, jippie! Daar wordt ik toch zo vrolijk van! Ach ze vragen er zelf toch om?

De vrouwenbladen van tegenwoordig zijn uitgerust met huishoudtips, modetips, sappige roddels over bekende Nederlanders, puzzels, horoscopen, veel reclame en nog meer informatie wat een Nederlandse vrouw echt nodig heeft om te overleven. Normaal gesproken lees ik geen tijdschriften op de ‘Donald Duck’ en wat Duitse magazines (Bravo, Yam en Popcorn) na. Maar toch, kwam ik in aanraking met het blad ‘Vrouw’ van ‘De Telegraaf’. Ik had hem allang ergens neergelegd op de tafel, geen interesse in die troep, dacht ik. Tot een groepje woorden mijn aandacht trok. ‘Ook zo toe aan een echtscheiding? Test it!’
Ik zou mezelf niet zijn als ik de test niet zou opzoeken om hem te gaan maken, dus ging ik de test zoeken. Bladzijde 26…

‘Is hij de auto aan het wassen? Mooi. Net genoeg tijd voor de relatietest van psycholoog J. W.’ Is hij de auto aan het wassen? Lekker spannend klinkt dit, niet? Stiekem een testje maken in een tijdschrift die geen enkele man gaat lezen. Leuke relatie heb je als je dit stiekem moet doen. Helaas moet jou leuke relatie langer dan 12 ½ jaar duren anders gaat het vlaggetje niet voor jou op, blijkt uit de rest van de inleiding. ‘En even voor de duidelijkheid: we hebben het over relaties van minstens 12 ½ jaar. Eens kijken of uw man bij het grofvuil gezet moet worden – of eigenlijk toch best lief is.’ Wat jammer dat ik nou geen relatie heb, maar toch het blijft leuk om de test bekijken.
De test bestaat uit 15 persoonlijke abcvragen. Je kunt ze omcirkelen, maar ik raad je dat af. Stel dat meneer na het autowassen toch in de tijdschrift kijkt, dan heb je misschien wel de poppen aan het dansen! Ach die vragen zijn niet interessant, de scores ook niet, maar de uitslagen natuurlijk wel. Zal ik scheiden, zal ik niet scheiden?

0-10 punten: niks aan de hand
‘Hang de vlag uit en trek een fles champagne uit het rek. Dit moet gevierd worden! Tenminste, als jullie al meer dan 12 ½ jaar bij elkaar zijn. Daaronder telt het niet. Want met deze relatie is helemaal niets mis. Goed, het bruist niet altijd en er is niet elke week vuurwerk in de slaapkamer. Maar liefde is er genoeg, net als interesse in elkaar vertrouwen. Houden zo!’
Hmm, vuurwerk in de slaapkamer, is buiten niet veiliger?

11-20 punten: in de gevaren zone
‘Een relatie kan heel lang standhouden als je lekker langs elkaar heen leeft. Maar uiteindelijk gaat het erom dat je van elkaar weet waar je mee bezig bent. Wat je bezig houdt. Waar je je aan ergert. Wat je mist. Anders loop je het gevaar dat op een dag de bom barst en het ineens te laat is om nog te veranderen. Nu in actie komen dus.’

21-30 punten: Klaar om te breken
‘We gaan natuurlijk niet zeggen: bel nu die advocaat voor de scheidingspapieren. Maar dit is wel een mooi moment om nog eens even goed na te denken. Want samenleven met iemand die je een slecht gevoel geeft, dat is verre van ideaal. En toch nog even voor de zekerheid: weet u zeker dat u deze test niet hebt gemaakt in een boze bui, omdat hij die rotauto aan het wassen is terwijl hij de vaat zou doen?’

Nou vraag ik me toch echt af hoeveel mensen dit tijdschrift gelezen hebben, de test gemaakt hebben en uiteindelijk door de uitslag van deze test toch zijn gaan scheiden. Zullen er werkelijk mensen zijn die deze test serieus gemaakt hebben? Zal deze troep ervoor zorgen dat de Nederlandse vrouw elke week een revolutie mee maakt aan de hand van deze testen en al dat overige onzin wat er in staat?

Het vuurwerk knalt op de achtergrond, nog 5 uur, 33 minuten en enkele seconden te gaan. Zullen de tijdschriften van volgend jaar nog steeds gevuld worden met troep, in plaats van wat nuttigs? Ach, zonde dat je er geld aan uit zou geven.

Het bittere afscheid

Het is voorbij
De stilte keert terug
Het is over voor mij
Ik wil weg, vlug!
Ik was niet van plan om hier lang te zijn
Mijn hart gevuld met stilte en pijn
Hoe mooi het ooit heeft geleken
Een sprookje is het gebleken
Ik neem nu afscheid voorgoed
Niet dat het geen pijn doet
Ik doe het niet voor jou, nee ik doe het voor mij
Ik zet er voorgoed een punt achter, het is voorbij
Ook al zal de eenzaamheid groeien
Geen tranen zullen meer vloeien
Zo voorkom ik dat ‘bitterheid’ gaat regeren
Het is voorbij ik zal nooit meer terugkeren
Ik wist dat dit zou gebeuren
Het is te betreuren
Dit is mijn afscheid
Overheerst door bitterheid

And now, the end is near… I did it my way

Het einde van het jaar is weer in zicht. Eigenlijk duurt dit jaar nog maar 2 dagen na vandaag. Zoals altijd blik ik terug op wat er allemaal welniet gebeurd is dit jaar. Alleen lijkt het dat ik er nu nog meer waarde aanhecht aan wat er gebeurd is. Zoals elk jaar gebeuren er leuke en minder leuke dingen en krijg je nieuwe ervaringen erbij. Dit jaar wil ik bestempelen als een educatief jaar. Eigenlijk zijn de laatste paar maanden van dit jaar erg belangrijk geweest, ik besef me dat ik in paar maanden tijd een stuk volwassenner geworden ben. Als je het in een grafiek zou zetten zie je tussen de maanden maart en juli een stevige stijging. Dat had een aantal redenen natuurlijk, veroorzaakt door nieuwe ervaringen die als onprettig beschreven mogen worden.

Het jaar begon vrij rustig voor mij, hoewel ik besefte dat ik in het examenjaar zat. Al die tijd dacht ik dat ik geen last van examenstress had tot en met het examen. Maar als ik terug kijk op dat onderdeeltje van het jaar, kan ik concluderen dat ik er weldegelijk last van had. Ik heb een geweldige tijd gehad echt! Ik heb carnaval gevierd met een vriendin, ik ben in contact met zeilen gekomen, ik heb vele nieuwe bandjes leren kennen, van nog meer muziek gaan houden, mijn eerste voeten op Amerikaanse bodem gezet, nieuwe vrienden gemaakt, maar één van de beste dingen dat ik gedaan heb is toch wel lid worden van het GEMfan-forum. Echt dat meen ik oprecht. Het is fijn om met mensen uit te gaan met ongeveer dezelfde muziek smaak!
Ik ben dankbaar voor wat ik mee gemaakt heb dit jaar, want alles bij elkaar (dus al die tijd dat ik leef), heeft invloed gehad op de manier waarop ik nu tegen het leven kijk, dingen doe, dingen zeg en dingen denk.

Maar waar ik nu vooral veel aandenk is toch de examenstress. Het zorgde ervoor dat ik heel erg goed over het leven na ging denken. Ik probeerde antwoorden te vinden op: “Waarom leef ik?” “Wat wil ik in de toekomst?” “Wat voor nut heeft het leven als ik, een individu?” Deze vragen hielden me echt maanden lang bezig. Echt om gek van te worden, maar dat ben ik al, dus het gaat zo moeilijk! Uiteindelijk naarmate de stress minder werd en nadat ik vele gedichtjes geschreven had om mijn gevoelens te uiten. Heb ik besloten om er wel over na te denken, maar dat het geen enkele nut had, want enkele vragen zijn gewoon niet te beantwoorden. Deze vragen neem ik mee tot mijn dood, misschien dat ik daarna nog enkelen beantwoord krijg, je weet maar nooit.
Tijdens mijn te-veel-nadenk-dipje zijn er enkele nare dingen voorgevallen. Een van de dingetjes was dat een van onze lieve konijntjes naar de eeuwige jachtvelden is gegaan. Na veel moeite om hem in leven te houden is het ons (mijn moeder en ik) uiteindelijk niet gelukt om hem in leven te houden. Dat alleen al gaf mij een machteloos gevoel, er was gewoon niet veel wat wij konden doen, het kwaad was al geschieden. Ik hou er niet van om machteloos te zijn op dat soort momenten.

Een van de andere dingen was de 2x ruzie met mijn ‘beste’ vriendinnen in hoeverre je ze beste vriendinnen mag noemen. Sorry, maar het is zo!
De eerste keer was in de mei vakantie, we hadden voor die maandag afgesproken, gezellig ’s middags de stad in en ’s avond nog een hapje eten. Gezellig werd het niet. Ik maakte mijn plannen duidelijk wat ik in de planning had staan voor de maand juni, ik wilde in eerste instantie 2 weekjes op zeilkamp voor mijn diploma’s. Was geen probleem allemaal, helemaal oké. Tot op een gegeven moment het onderwerp komende woensdag op het menu kwam. Leuk, we hadden er al over gecorrespondeerd, via de mail. Vaak zat gezegd dat ik, nadat de koningin de wachters op de Venloose brug zou onthullen, naar huis zou gaan en ’s avonds weer terug zou keren voor het vuurwerk. De ideeën ‘zwemmen en film kijken in de tussentijd’, waren al aanbod gekomen. Waarop ik elke keer duidelijk gemaakt had dat het voor mij niet haalbaar zou zijn, qua vervoer. ’s Avonds alleen in het donker fietsen is geen optie, ik woon namelijk toch best wel een eind van Venlo af. Het liep al met al fout af, ineens deden ze moeilijk over mijn twee weken zeilen, de verwijten dat ik die zondagavond naar GEM ging kijken. Niet dat het er wat mee te maken had. Het eindigde die dag met geschreeuw tegen mij bij de grote rotonde voor het station in Venlo, waardoor ik me dood schaamde voor hun. Aangezien ik erg op mijn vrijheid (nouja iets wat er op lijkt) gesteld ben, moet je niet met dat soort dingen bij mij aankomen. ‘You can’t tell me where I’m going or tell me who I’d like to be’! Waar ik overigens ook best wel een hekel aan heb is, dat mensen denken dat de wereld vergaat als je elkaar niet meer zo vaak ziet! Nouja, ik kreeg beschuldigingen dat ik al hun plannen verpestte, die er niet eens waren. We zouden de maand juni toch nog afspreken om leuke dingen te gaan doen? Nouja geen probleem dat ging allemaal. Na een tijdje (dagen) geruzied te hebben was het uitpraattijd. Een gesprek volgde we hebben het uitgepraat. Helaas dat toen al de barst in de vriendschap zat. De examens zaten erop algauw was het ideetje ‘Efteling’ al geboren. Wat spijtig toch dat het allemaal precies gepland wordt op de 2e dag dat ik terug ben van vakantie uit Amerika. Dus ik liet ze ruim van te voren weten dat het vlaggetje voor mij niet op zou gaan, ze kunnen toch ook makkelijk zonder me? Paar weekjes later, laatste keer voor de vakantie op school zijn, afscheidsontbijt, gezellig. Ze wisten dat ik niet mee ging, krijg ik weer de vraag of ik echt niet mee ga. Nee, als ik nee zeg is het nee. Ik rustig medegedeeld dat ik echt niet mee ging en talloze redenen opgeven waarom ik niet mee kon gaan. Goed beargumenteerd dacht ik. Nou, dat viel allemaal verkeerd (ze wisten het) Blijkbaar had iemand haar verjaardag daar willen vieren met ons. Dus ik ben weer de spelbreker. Het afscheid liep af met een niet gemeende een zeer sarcastisch overkomende prettige vakantie. Dat gedeelte hebben we nooit goed gepraat, want we hebben het er niet mee overgehad.

Al met al om maar een niet te lang saai verhaal hier neer te hangen, heb ik veel dingen afgesloten dit jaar. Als eerste de HAVO natuurlijk, maar als tweede de ‘goede vriendschap’ tussen mijn ‘beste vriendinnen’ en mij. Ik heb ze tot gewone vrienden gebombardeerd en besloten dat ik nooit meer zo’n hechte vriendschap wil hebben, behalve dan dat ik ooit een goede relatie wil hebben met een man. Maar voorlopig wil ik niet meer deel uitmaken van een hechte vriendengroep. Ook denk ik dat ik over mijn laatste ex heen ben, dat hoofdstuk is afgesloten. Kortom in 2008 ga ik me met andere dingen bezig houden! Laat 2008 maar komen!!!

Regrets, Ive had a few;
But then again, too few to mention.
I did what I had to do
And saw it through without exemption.
…
I did it my way!

(‘My way’ van Frank Sinatra)