Ik heb een kamer gevonden (deel 3) – De verhuizing

Zaterdagochtend, de grote dag begint. Ik werk twee en een halfuur en dan ga ik naar huis, douchen, eten, in de auto zitten tot Wageningen. Ik stap uit de auto, samen met mijn ouders loop ik naar de kamer, pak er een doos en leg hem in de auto. Dit herhaald zich een paar keer. Eenmaal klaar, lunchen we nog en daarna lopen we naar de auto om vervolgens de rit naar Zeist te beginnen. In Zeist aangekomen, lopen we naar het huis. Een duidelijke tegenvaller voor mijn ouders. De voordeur staat open en we lopen het huis in. Onze hostess is net bezig met de spinnenwebben op mijn kamer te verwijderen en ze kijkt om, begroet ons en begint een praatje. Een langverhaal. We halen een stoel van boven en zetten hem beneden op mijn kamer neer. Eindelijk kunnen we dingen uit de auto halen en algauw beginnen we aan de bouw van de kast. Een heel geklus. Maar hij is af op de dingetjes na die ik later zal gaan doen wanneer mijn ouders deel 2 van de vracht gaan halen. Nu is het bureau aan de beurt. Hupakee vele minuten later is ook deze bijna klaar op de dingen na die ik later ga doen. Mijn ouders vertrekken en ik begin met het maken van de lades. 3 laden in totaal, één voor één maak ik ze heel en bevestig ik ze aan de laden geleiders in de kast en het bureau. De handvaten schroef ik erop, de stok waar mijn kleding aan gaat hangen bevestig ik in de kast. Uitgeput kijk ik na afloop naar de kast en het bureau. Is het geen plaatje?
Ja, wat moet je met legen kasten? En wat moet ik moet met volle dozen? Jups, je raad het al! Ik pak de dozen uit en plaats mijn spullen in de kast, in het bureau en in de inbouwkast die er al was. Een voor een raken de dozen leeg. Het gaat razend snel.
Klop, klop. Wat hoor ik nu. Hé ik hoor een bel! Ondertussen ging de bel dus. Het waren mijn ouders, dus ik vlieg naar de deur en maak hem open. Hoe antiek hij ook is, hij doet het gewoon! Daar komen de laatste spulletjes, mijn geliefde gitaar, mijn orchidee die meteen een plekkie op het vensterbank krijgt, de computer, nog wat dozen… Ja het is al bijna zeven uur. Tijd om toch eens naar Limburg terug te gaan? Ik ga nog gauw eventjes naar de toilet, daar mee klaar, draai ik de verwarming van mijn kamer uit, doe de lichten uit en sluit de deur. We verlaten het huis, stappen in de auto. Ik zet de stoel en spiegels goed. Start de motor, zet de lampen aan, zet de auto in zijn achteruit, handrem eraf en daar vliegen we achteruit, hup een ZEISTraatje in, tot ik de auto weer in zijn 1 kan zetten. Ik zet hem in zijn 1, rij weg, schakel door en zo verlaten we Zeist, laten we Utrecht achter ons liggen, ook Gelderland moet daar aan geloven, we pakken een stukje Brabant, Limburg en hups daar zijn we dan thuis. Om half 10 ’s avonds zitten we allen uitgeput aan een bordje frietjes, met de gedachten ergens anders. Niet veel later kruip ik mijn nestje in, denk ik aan maandag. Maandag gaan de laatste spulletjes de kasten in, nog een keer schoonmaken, boodschapjes in Zeist doen. Zeist verkennen en voor het eerst op mijn nieuwe antieke kamer slapen. Ik denk nog aan de mooie schouw van mijn openhaardje, hoe mooi mijn met handtekening ingelijste GEMposter er boven wel niet zal hangen, dat lijstjes met foto’s er ook mooi op zullen gaan staan en en en… Het wordt donker voor mijn ogen, ik val in slaap, in een diepe, diepe slaap vol met nachtmerries dat ik de handvaten verkeerd om op de kast geschroefd heb. Niet dat het kan, maar in dromen kan alles.
Om kwart over 8 ontwaak ik. Waarom zo vroeg? Het is zondag!

Ik heb een kamer gevonden (deel 2) - Leegruimen

Vrijdagochtend, ik ga op tijd met nestje uit en pakt de bus richting Venlo. In Venlo pak in de trein richting Nijmegen. Al kan ik niet lang van een rijdende trein genieten, want de trein stopt in Blerick en een half uur later wordt bekend gemaakt, dat we beter de volgende trein naar Nijmegen kunnen nemen, want de trein is een beetje kaduuk. Balen, daar gaat een half uur eerder thuis zijn. Na wat trein en bus reizen loop ik de kamer binnen in Wageningen. Het is 1 uur. Ik ga zitten en kijk om me heen. Waar-o-waar zal ik eens beginnen? Bij de computer? In de keuken? Of toch in de Badkamer? Het wordt de boekenkast. Ik pak een doos en stop daar wat spullen in, het gaat door en gaat door tot ik alles ingepakt heb. Tevreden kijk ik naar het resultaat! Allemaal volgepakte dozen! Ik doe nog gauw een afwasje, even mijn bordje schoonmaken en ik pak, mijn tasje weer, doe alles uit, trek de deur achter me dicht, draai het slot om en denk: Morgen, ja morgen gaat het gebeuren. Wanneer al deze spullen naar mijn nieuwe kamer worden gebracht en ik ze daar een plekje ga geven. Het wordt perfect! Het is 20 over 4! Chips! Is het al zo laat?! Baal, baal, baal…. Ik loop langs de glasbak, deponeer er nog wat glaswerk in en loop verder naar bus 88. Bijna bij de halte zie ik de bus al aan komen. Ik neem een sprintje, lang leve het zebrapad! De bus moet nog even wachten op mij voordat ie over het zebrapad mag, ik ren, ren en ik ben op tijd. Buitenadem laat ik mijn ov zien en zoek een plekje in de bus. Op naar station Ede-Wageningen. Ik mis de trein net op een haartje na, dus moet ik nog 10 minuutjes wachten op de andere trein. Ik stap er vervolgens in en wat nu, stap ik er bijna in Elst uit? Oh, deze trein stopt dus ook in Elst? Ah, dan moet ik nog eventjes wachten…
In Nijmegen stap ik weer fijn in de trein naar Venlo. Oke 20 minuten gewacht, maarja we kunnen niet alles willen hè? Ik heb geluk dat ik de bus van 20 op 7 richting Roermond kan pakken, die ook in het boerengat stopt waar mijn ouders wonen, anders kan ik nog een uur wachten. Om iets voor 8 ben ik dan eindelijk thuis en kan ik aan mijn avondeten beginnen. Chili concarne, jammie!
Weer ga ik op tijd naar bed, want ik moet toch wel fit zijn op de grote dag, toch?

Ik heb een kamer gevonden (deel 1) – Geluk

Dinsdagavond, ik lig lekker in mijn bedje. Plots hoor ik wat! Wat hoor ik nou… rillingen lopen over mijn lijf. Het zal toch niet? Nee, het kan niet…toch? Heb ik dat! Ga ik eens op tijd naar mijn nestje, omdat ik echt te weinig nachtrust gehad heb. Gaat de telefoon van mijn moeder af, niemand die het hoort! Dan zal ik dan toch mijn lekker warme zachte nestje uit moeten, de confrontatie met de kou ik mijn kamer aan moeten gaan, vervolgens de deur openen, naar beneden moeten rennen en dan… hopelijk dan nog op tijd zijn om de telefoon op te nemen en het buitenadem moeten beantwoorden.
Ik sprint met spijt mijn bedje uit, ren naar beneden, volg het geluid van de ringtone en neem op. Een stem aan de andere kant van de lijn spreekt mij toe. Gegevens van mij vliegen om de oren: Logopedie, kamernet, advertentie, zoekend, 18 jaar…. ja ik was de gene die ze zocht. Zoek ik nog steeds een kamer? Ja, hopeloos dat ik ben, ik zoek nog steeds een kamer en ik hoop er zo snel mogelijk eentje te vinden.
Als gauw blijkt de stem aan de andere kant van de telefoon een kamer vrij te hebben voor mij, we bespreken wat details en spreken af dat ik haar over een paar minuten nog even terug zou bellen voor een afspraak te maken en uit te vissen of ik het wel wil. Zij kon ondertussen iemand anders bellen voor nog een kamer die vrij was.
Een paar minuten later na wat pogingen om te bellen, werd ik weer gebeld. Weer die stem, ja ik was eruit, ik wil wel langs komen voor een kijkje en ja woensdagmiddag komt me goed uit. De jongen voor de andere kamer zou dan ook komen kijken, twee vliegen in een klap! Mooi toch. Na nog wat geschiedenis van mijn toekomstige huisgenoten gekregen te hebben bellen we af.

Woensdagochtend, snel mijn nestje uit. Ik had me toch bijna verslapen! Het was half 10 en om 10.49 moet ik de trein in Venlo richting Eindhoven halen. Alles loopt vlekkeloos, ik ben te vroeg voor de trein en lekker op tijd op Utrecht CS om vervolgens daar de bus richting Amersfoort te hebben. Deze zal ook te Zeist stoppen. Na de eerste kruispunt in de bebouwde kom van Zeist uitstappen. Dat moet ik, dus doe ik dat ook. Jaha de kamer is in Zeist! Ik stap uit, haal de routebeschrijving die ik de vorige avond gekregen heb uit mijn tas en loop ram verkeerd. Hup terug ander ZEISTraatje uit proberen. Verkeerd, laatste hoop, andere route. Ja ik heb beet! Een fietspad waar geen automobilisten kunnen komen met hun auto. Ik loop en loop. Ik geloof dat ik verkeerd zit… Maar ik loop door, uiteindelijk komt er een naam op een straatbordje me bekend voor. Ja, ik sta nu hier, maar wat nu? Laat ik maar oversteken, dat is nog fietspad en het was aan een fietspad waar ik moet wezen. Langzaam zie ik dat ik in de juiste straat ben beland. Ja! Ik heb het gevonden! Een huis achter een tuin overwoekerd met kruipplanten en wat coniferen. Ja dat is hem! Ik loop richting de deur, ik trek aan het antieke belletje en er wordt open gedaan…. Ik wordt binnen gelaten en als eerste krijg ik de kamer op de beneden verdieping te zien. Het zag er niet perfect uit, maar oh oh oh een lijst aan het plafond, oog verblindend! Daarna mag ik het steile trapje volgen naar de 1e etage. Ik krijg twee kamers te zien, maar mijn hart gaat toch naar de kamer beneden. Een gesprek in een van de kamers boven, alles wat we moeten weten, wordt op ons afgevuurd, van draadloos internet met kabels tot de geschiedenis van het huis. Ja, er zijn mensen in overleden, veel waarschijnlijk. Ik hoop maar niet dat het spookt! Een paar minuten later (waarschijnlijk 2 uur later) hebben wij het allemaal opgeslagen ergens in het grijze geval bovenin je schedel. Ze wijst ons een kortere weg naar de bus (het blijkt dat ik toch nog een langere route gelopen heb, dan de langere route die ze beschreven had) en verhip, daar stonden we te wachten op bus ik-ben-zijn-nummer-vergeten. Na besprekend over de kamer reizen, mijn toekomstige huis genoot en ik naar Utrecht CS, vervolgens naar Den Bosch samen en we eindigen ons gesprek met natuurkunde leraren en tosti’s bakken in de natuurkunde les, nadat we al heel wat andere dingen besproken hebben. We nemen afscheid en ik ga verder richting Eindhoven- Venlo- naar het boerengat waar mijn ouders wonen. Niet veel later na mijn aankomst, bel ik naar de mevrouw om te zeggen dat ik de kamer wilt hebben. De kamer beneden wordt van mij….