Het einde van het jaar is weer in zicht. Eigenlijk duurt dit jaar nog maar 2 dagen na vandaag. Zoals altijd blik ik terug op wat er allemaal welniet gebeurd is dit jaar. Alleen lijkt het dat ik er nu nog meer waarde aanhecht aan wat er gebeurd is. Zoals elk jaar gebeuren er leuke en minder leuke dingen en krijg je nieuwe ervaringen erbij. Dit jaar wil ik bestempelen als een educatief jaar. Eigenlijk zijn de laatste paar maanden van dit jaar erg belangrijk geweest, ik besef me dat ik in paar maanden tijd een stuk volwassenner geworden ben. Als je het in een grafiek zou zetten zie je tussen de maanden maart en juli een stevige stijging. Dat had een aantal redenen natuurlijk, veroorzaakt door nieuwe ervaringen die als onprettig beschreven mogen worden.
Het jaar begon vrij rustig voor mij, hoewel ik besefte dat ik in het examenjaar zat. Al die tijd dacht ik dat ik geen last van examenstress had tot en met het examen. Maar als ik terug kijk op dat onderdeeltje van het jaar, kan ik concluderen dat ik er weldegelijk last van had. Ik heb een geweldige tijd gehad echt! Ik heb carnaval gevierd met een vriendin, ik ben in contact met zeilen gekomen, ik heb vele nieuwe bandjes leren kennen, van nog meer muziek gaan houden, mijn eerste voeten op Amerikaanse bodem gezet, nieuwe vrienden gemaakt, maar één van de beste dingen dat ik gedaan heb is toch wel lid worden van het GEMfan-forum. Echt dat meen ik oprecht. Het is fijn om met mensen uit te gaan met ongeveer dezelfde muziek smaak!
Ik ben dankbaar voor wat ik mee gemaakt heb dit jaar, want alles bij elkaar (dus al die tijd dat ik leef), heeft invloed gehad op de manier waarop ik nu tegen het leven kijk, dingen doe, dingen zeg en dingen denk.
Maar waar ik nu vooral veel aandenk is toch de examenstress. Het zorgde ervoor dat ik heel erg goed over het leven na ging denken. Ik probeerde antwoorden te vinden op: “Waarom leef ik?” “Wat wil ik in de toekomst?” “Wat voor nut heeft het leven als ik, een individu?” Deze vragen hielden me echt maanden lang bezig. Echt om gek van te worden, maar dat ben ik al, dus het gaat zo moeilijk! Uiteindelijk naarmate de stress minder werd en nadat ik vele gedichtjes geschreven had om mijn gevoelens te uiten. Heb ik besloten om er wel over na te denken, maar dat het geen enkele nut had, want enkele vragen zijn gewoon niet te beantwoorden. Deze vragen neem ik mee tot mijn dood, misschien dat ik daarna nog enkelen beantwoord krijg, je weet maar nooit.
Tijdens mijn te-veel-nadenk-dipje zijn er enkele nare dingen voorgevallen. Een van de dingetjes was dat een van onze lieve konijntjes naar de eeuwige jachtvelden is gegaan. Na veel moeite om hem in leven te houden is het ons (mijn moeder en ik) uiteindelijk niet gelukt om hem in leven te houden. Dat alleen al gaf mij een machteloos gevoel, er was gewoon niet veel wat wij konden doen, het kwaad was al geschieden. Ik hou er niet van om machteloos te zijn op dat soort momenten.
Een van de andere dingen was de 2x ruzie met mijn ‘beste’ vriendinnen in hoeverre je ze beste vriendinnen mag noemen. Sorry, maar het is zo!
De eerste keer was in de mei vakantie, we hadden voor die maandag afgesproken, gezellig ’s middags de stad in en ’s avond nog een hapje eten. Gezellig werd het niet. Ik maakte mijn plannen duidelijk wat ik in de planning had staan voor de maand juni, ik wilde in eerste instantie 2 weekjes op zeilkamp voor mijn diploma’s. Was geen probleem allemaal, helemaal oké. Tot op een gegeven moment het onderwerp komende woensdag op het menu kwam. Leuk, we hadden er al over gecorrespondeerd, via de mail. Vaak zat gezegd dat ik, nadat de koningin de wachters op de Venloose brug zou onthullen, naar huis zou gaan en ’s avonds weer terug zou keren voor het vuurwerk. De ideeën ‘zwemmen en film kijken in de tussentijd’, waren al aanbod gekomen. Waarop ik elke keer duidelijk gemaakt had dat het voor mij niet haalbaar zou zijn, qua vervoer. ’s Avonds alleen in het donker fietsen is geen optie, ik woon namelijk toch best wel een eind van Venlo af. Het liep al met al fout af, ineens deden ze moeilijk over mijn twee weken zeilen, de verwijten dat ik die zondagavond naar GEM ging kijken. Niet dat het er wat mee te maken had. Het eindigde die dag met geschreeuw tegen mij bij de grote rotonde voor het station in Venlo, waardoor ik me dood schaamde voor hun. Aangezien ik erg op mijn vrijheid (nouja iets wat er op lijkt) gesteld ben, moet je niet met dat soort dingen bij mij aankomen. ‘You can’t tell me where I’m going or tell me who I’d like to be’! Waar ik overigens ook best wel een hekel aan heb is, dat mensen denken dat de wereld vergaat als je elkaar niet meer zo vaak ziet! Nouja, ik kreeg beschuldigingen dat ik al hun plannen verpestte, die er niet eens waren. We zouden de maand juni toch nog afspreken om leuke dingen te gaan doen? Nouja geen probleem dat ging allemaal. Na een tijdje (dagen) geruzied te hebben was het uitpraattijd. Een gesprek volgde we hebben het uitgepraat. Helaas dat toen al de barst in de vriendschap zat. De examens zaten erop algauw was het ideetje ‘Efteling’ al geboren. Wat spijtig toch dat het allemaal precies gepland wordt op de 2e dag dat ik terug ben van vakantie uit Amerika. Dus ik liet ze ruim van te voren weten dat het vlaggetje voor mij niet op zou gaan, ze kunnen toch ook makkelijk zonder me? Paar weekjes later, laatste keer voor de vakantie op school zijn, afscheidsontbijt, gezellig. Ze wisten dat ik niet mee ging, krijg ik weer de vraag of ik echt niet mee ga. Nee, als ik nee zeg is het nee. Ik rustig medegedeeld dat ik echt niet mee ging en talloze redenen opgeven waarom ik niet mee kon gaan. Goed beargumenteerd dacht ik. Nou, dat viel allemaal verkeerd (ze wisten het) Blijkbaar had iemand haar verjaardag daar willen vieren met ons. Dus ik ben weer de spelbreker. Het afscheid liep af met een niet gemeende een zeer sarcastisch overkomende prettige vakantie. Dat gedeelte hebben we nooit goed gepraat, want we hebben het er niet mee overgehad.
Al met al om maar een niet te lang saai verhaal hier neer te hangen, heb ik veel dingen afgesloten dit jaar. Als eerste de HAVO natuurlijk, maar als tweede de ‘goede vriendschap’ tussen mijn ‘beste vriendinnen’ en mij. Ik heb ze tot gewone vrienden gebombardeerd en besloten dat ik nooit meer zo’n hechte vriendschap wil hebben, behalve dan dat ik ooit een goede relatie wil hebben met een man. Maar voorlopig wil ik niet meer deel uitmaken van een hechte vriendengroep. Ook denk ik dat ik over mijn laatste ex heen ben, dat hoofdstuk is afgesloten. Kortom in 2008 ga ik me met andere dingen bezig houden! Laat 2008 maar komen!!!
Regrets, Ive had a few;
But then again, too few to mention.
I did what I had to do
And saw it through without exemption.
…
I did it my way!
(‘My way’ van Frank Sinatra)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten